Shkarko PDFdownload

Shqyrtim mbi përshpirtërinë e vërtetë ndaj së lumes Marisë Virgjër - Kapitulli i dytë

Spis treści

 

Kapitulli i dytë

NXITJE NË KËTË PËRSHPITËRI

134. Tani do të shohim, sa më shkurt që është e mundur, nxitjet që na drejtojnë në këtë përshpirtëri, veprimet e mre-kullueshme që krijon në shpirtrat e vërtetë, dhe ushtrimet e saj.

1. Kjo përshpirtëri na përkushton plotësisht shër-bimit ndaj Hyjit

135. Ajo që më së pari na nxit në këtë përshpirtëri është: madhëria e këtij përkushtimi ndaj Jezu Krishtit përmes duarve të Marisë. Nëse nuk ekziston shërbim më i lartësuar në tokë se sa shërbimi Hyjit, nëse është më i vogli shërbëtor i Hyjit më i pasur, më i fortë dhe më fisnik se të gjithë mbretërit e tokës, të cilët nuk i shërbejnë Hyjit, sa është atëherë pasuria, forca dhe dinjiteti i shërbëtorit besnik dhe të përsosur të Hyjit i cili i është kushtuar plotësisht atij, pa kufizime, dhe sa më mirë që mundet! Ja, i tillë është skllavi besnik dhe i dashur i Jezusit dhe i Marisë, i cili krejtësisht i është do-rëzuar shërbimit të këtij Mbreti të mbretërve përmes duarve të Nënës së tij të shenjtë dhe i cili asgjë nuk ruajti për vete: as krejt ari tokësor, as bukuritë qiellore nuk mund t’a paguajnë.

136. Kongregatat e tjera, shoqëritë, vëllazëritë, të theme-luara në nder të Zotit dhe të Nënës së tij të shenjtë, të cilat bëjnë shumë të mira në krishterim, nuk urdhërojnë që të dhurohet gjithçka pakufishëm; ato u caktojnë anëtarëve të vet vetëm disa ushtrime dhe veprime, që të plotësojnë detyrat e ndërmarra; jashtë kësaj u lënë të lira të gjitha veprat e tjera dhe tërë kohën që u mbetet për jetën e tyre. Me këtë përshpirtëri ne i dhurojmë Jezusit dhe Marisë krejt mendimet tona, fjalët, veprat dhe vuajtjet dhe krejt kohën e jetës sonë, pa kurrfarë përjashtimi. Për këtë, si kur flemë, si kur të jemi të zgjuar, si kur hamë ose pimë, si kur bëjmë vepra më të rëndësishme ose më të pavlefshme, gjithmonë mund të themi sipas së vër-tetës se gjithçka që veprojmë është e Jezusit dhe e Marisë – edhe nëse ne nuk mendojmë për këtë – për shkak të dhurimit tonë të vetvetes Jezusit dhe Marisë, nëse këtë nuk e kemi tërhequr me vendim. Sa ngu-shëllim!

137. Pos kësaj, siç kam thënë tashmë, s’ka ushtrim më të mirë se ky që më lehtë të lirohemi nga shpirti i vetëdashjes, i cili pa u vërejtur hyn në veprat tona të mira dhe Jezusi ynë i mirë na jep këtë hir të madh të varfërisë shpirtërore si dhuratë për veprën tonë he-roike dhe zemërgjerë, me të cilën i kemi dhuruar krejt vlerën e veprave tona të mira përmes duarve të Nënës së tij të shenjtë. Nëse ai jep njëqindfish, madje edhe në këtë botë, atyre të cilët prej da-shurisë ndaj tij i lënë të mirat e përkohshme dhe të kaluesh-me, aq më shumë do të japë të njëqindfishtën atij që i flijon edhe të mirat e veta të brendshme dhe shpirtërore!

138. Miku ynë i madh, Jezusi, na u dhurua pakufishëm, me trup dhe shpirt, me virtyte, me hire dhe me merita. Plotë-sisht më përfitoi duke u dhuruar krejtësisht për mua – thotë shën Bernardi; a nuk na obligon, atëherë, detyra e drejtësisë dhe e falënderimit që edhe ne ti japim atij gjithçka që mund t’i dhurojmë? Ai i pari qe zemërgjerë ndaj nesh; le të jemi edhe ne ndaj tij dhe do të shohim se ai do të jetë me ne edhe më zemërgjerë në këtë jetë, në çastin e vdekjes sonë dhe gjatë gjithë amshimit. “Me zemërgjerët do të jetë ze-mërgjerë.”

2. Në këtë përshpirtëri ecim sipas shembullit të Jezusit dhe ushtrohemi në përvujtëri

139. Nxitja tjetër na tregon se është e drejtë dhe e dobish-me për të krishterin që përmes kësaj përshpir-tërije me këtë ushtrim t’i kushtohet plotësisht Virgjërës së shenjtë, që kështu të jetë më përsosshmërisht kushtuar Jezu Krishtit. Këtij Mësuesi të mirë nuk i erdhi rëndë të fshehet në kraha-rorin e Virgjërës së shenjtë si ndonjë i burgosur dhe skllav i dashurisë, dhe të jetë i nënshtruar dhe i dëgjueshëm gjatë tridhjetë viteve. Këtu njeriut, prapë po them, i ndalet të menduarit kur mendon seriozisht për këtë sjellje të Urtisë së mishëruar, e cila drejtpërdrejt pati mundësi t’u dhurohet njerëzve, por deshi përmes Virgjërës së shenjtë, e cila (Ur-tia e mishëruar – Krishti) nuk dëshiroi të vijë në botë në moshën e njeriut të rritur, të pavarur nga të tjerët, por si fëmijë i varfër dhe i vogël, i varur prej kuj-desit të Nënës së tij të shenjtë. Kjo Urti e pakufishme, duke u ndezur flakë prej dëshi-rës për lavdinë e Hyjit, Atit të tij dhe për shëlbimin e njerëzve, nuk gjeti mjet më të përsosur dhe më të përshtatshëm për këtë se sa krejtësisht t’i nënshtrohet Vir-gjërës së shenjtë, dhe atë jo vetëm për tetë, dhjetë ose pesëmbëdhjetë vitet e para të jetë së tij, si edhe fëmijët e tjerë, por për tridhjetë vite dhe i dha lavdinë më të madhe Hyjit, Atit të tij, për krejt këtë kohë të nënshtri-mit të vet Virgjërës së shenjtë dhe varshmërisë ndaj saj, se sa i kishte dhënë po të kishte bërë mrekulli për këto tridhjetë vite, duke predikuar në mbarë botën, duke i kthyer të gjithë njerëzit, përndryshe ai do të bënte këtë. Oh! Oh! Sa bukur e lavdërojmë Hyjin kur sipas shembullit të Jezusit i nënshtrohemi Marisë! Kur kemi parasysh shembullin aq të qartë dhe të njohur të gji-thëve, a do të jemi aq të marrë e të besojmë se mund të gjendet mjet më i përsosur dhe më i përshtatshëm i lavdisë së Hyjit se sa t’i nënshtrohemi Marisë duke ecur hapave të Birit të saj?

140. Si dëshmi e varshmërisë sonë ndaj Virgjërës së shenjtë, më parë i kamë sjellë shembujt që në këtë vështrim na i japin Ati, Biri dhe Shpirti i Shenjtë. Le të na kujtohet se çfarë kam thënë. Ati nuk e dha as nuk e jep Birin e vet ndryshe veç se përmes Marisë, as nuk i fiton fëmijë, por përmes saj, as nuk i ndan hiret e veta, por përmes saj. Hyji Bir nuk është lind për të gjithë njerëzit në përgjithësi po përmes saj, as nuk u formua as nuk lind në zemrat e besimtarëve, po përmes saj në bashkim me Shpitin e Shenjt, as nuk na i ndan hiret e veta dhe virtytet, por për-mes saj. Shpirti i Shenjt nuk e formoi Jezu Krishtin por përmes saj, as nuk i formoi gjymtyrët e trupit të tij mistik, por përmes saj, dhe nuk i jep hiret e veta as dhuratat por përmes saj. Pas shembujve të shumtë dhe të tillë të vetë Trinisë së Shenjtë athua a do të mund të jemi, pa qenë plotësisht të verbër, pa Marinë dhe të mos i kushtohemi asaj dhe të mos varemi prej saj duke shkuar te Hyji, duke iu dhuruar atij?

141. Ja disa nga thëniet e etërve të shenjt, të cilat këtu i sje-llim si vërtetim të këtyre fjalëve: Maria ka dy bij, Hyjin –Njeri dhe njeriun e thjesht; të parit Maria i është nëna trupore, të dytit shpirtërore (shën Bonaventura dhe Origeni). Hyji deshi që gjithçka të kemi përmes Marisë; nëse pra kemi ndonjë shpresë, ndonjë hir, ndonjë dhuratë që sjell shëlbim, të dimë se kjo na vjen përmes duarve të saj (shën Bernardi). Të gjitha dhuratat, virtytet, hiret e vet Shpirtit të Shenjtë i jep Maria me duart e saj kujt do, kur të dojë, si të dojë dhe sa të dojë (shën Bernardini). Pse ke qenë i padenjë që të jepen ty, i janë dhanë Marisë që përmes saj të pranosh gjithçka që ke (shën Bernardi) .

142. Duke parë Hyji - siç thotë shën Bernardi – se jemi të padenjë t’i pranojmë dhuratat e tij drejtpërdrejt prej dorës së tij, ai ia jep Marisë, që përmes saj të kemi gjith-çka që ai do të na japë. Pos kësaj, ai konsideron si lavdi të veten të pranojë përmes duarve të Marisë falën-derim, nder dhe dashuri që i jemi borxh për shkak të bamirësive të tij. Për çfarë është plotësisht e drejtë që të ecim sipas shembullit të Hyjit, që të kthehet hiri – siç thotë shën Bernardi – krijuesit të vet me të njëjtin ujë-sjellës si ka ardhur. E mu këtë ne e bëjmë, me përshpirtërinë tonë ne i dhu-rojmë dhe i kushtojmë Virgjërës së shenjtë qenien tonë dhe gjithçka që kemi, që përmes asaj Zoti ynë të pra-nojë lavdinë dhe falënderimin që i kemi borxh. E pra-nojmë padenjësinë dhe paaftësinë tonë që t’i ofrohemi vetvetiu Madhërisë së tij të pamasë: për këtë shërbe-hemi me ndërmjetësinë e Virgjërës së shenjtë.

143. Gjithashtu, kjo përshpitëri na ushtron në përvujtëri të madhe, që Hyji e do më shumë se çdo virtyt tjetër. Shpirti që lartësohet e përul Hyjin; ai që përvujtërohet e lavdëron Hyjin. Hyji i kundërshton mendjemëdhenjve, dhe u jep hirin të përvuajturve. Nëse përvujtërohesh duke e ndjerë veten të padenjë të dalësh para tij dhe t’i afrohesh atij, ai vetë zbret dhe përulet që të vij te ti, që të ëmbëlsohet te ti dhe të ngritë ty, edhe pse ti këtë nuk e kërkon. Përkundrazi, nëse Hyjit i ofrohesh me guxim, pa ndërmjetësues, Hyji largohet dhe nuk mund ta arrish. Oh, sa e do ai përvujtërinë e shpirtit! E mu ky ushtrim i përshpirtshëm na detyron në këtë përvujtëri, sepse na mëson që Zotit tonë mos t’i afro-hemi askur vetvetiu, sado që ai të jetë i butë dhe i më-shirshëm, por gjithnjë të shërbehemi me ndërmjetësinë e Virgjërës së shenjtë, qoftë pse dëshirojmë të dalim para tij, ose të bisedojmë me të, qoftë që t’i ofrohemi ose ti paraqesim ndonjë gjë, për t’u njësuar me të ose për t’iu kushtuar atij.

3. Në këtë përshpirtëri Maria i dhurohet skllavit të vet të dashurisë i pastron, i zbukuron dhe i paraqet veprat tona Birit të vet

144. NXITJA E TRETË. Virgjëra e shenjtë, kjo Nënë e ëmbël dhe e mëshirshme, asnjëherë nuk lejon që ta mbikalojmë në dashuri dhe bujari. Për këtë, kur sheh se dikush i dhurohet plotësisht, se e nderon dhe i shërben duke hequr dorë nga krejt ajo që është më e çmueshmja që me këtë ta nderojë atë, atëherë edhe ajo i dhurohet atij plotësisht dhe në mënyrë të patregueshme. Ajo e zhyt në thellësitë e hireve të veta; e zbukuron me meritat e veta; e mban me forcën e vet; e shndrit me dritën e vet; e ndez me dashurinë e saj, i dhuron virty-tet e veta: përvujtërinë e vet, fenë e vet, pastërtinë e vet, etj.; bëhet dëshmitare e tij, plotësim i tij dhe e gjithë dashuria te Jezusi. Më në fund, sikur ky person që është plotësisht i Mari-së, edhe Maria është plotësisht e tij; kështu që mund të përsëritet ajo mbi skllavin e Marisë dhe e fëmijës ajo që shën Gjoni Ungjilltar e tha për vete, se e mori Virgjërën e shenjtë te vetja si pasuri të veten: Nxënësi e mori me vete!(krah.Gjn 19,27).

145. Kjo i krijon në shpirt skllavit të Marisë, nëse është besnik, mosbesim të madh në vetvete, urrejtje të vet-vetes dhe shpresë të pakufishme në Virgjërën e shenjtë, zonjën e tij dhe dorëzim të përsosur asaj. Atëherë nuk mbështetet më, si më parë në disponimin e vet, në njetet, meritat, virtytet dhe në veprat e mira. Pasi që krejt këtë ia ka kushtuar Jezusit përmes kësaj Nëne të mirë, ai që nga tani ka vetëm një pasuri, e kjo pasuri, në të cilën janë të gjitha të mirat dhe të cilat nuk i mban më te vetja, është Maria. Atëherë do të mund t’i ofrohet Nënës së Hyjit pa kurrfarë frike të skllavit dhe skrupula dhe atëherë do ti lutet me shpresë; atëherë e kaplojnë ndjenja çfarë i pati Ruperti i ditur dhe i përshpirtshëm i cili duke menduar qëllimin në fitoren e Jakobit mbi engjëllin (krah. Zan 32,24), i drejton Virgjërës së shenjtë këto fjalë të bukura: O Mari, Mbretëreshë e imja dhe Nënë e Papërlyer e Hyjit – Njeri, Jezu Krishtit, dëshiroj të luftoj me këtë Njeri, do të thotë me Fjalën Hyjnore i armatosur jo me meritat e mia, por me të tuat. O, sa jemi të fortë dhe të fuqishëm te Jezusi kur jemi të armatosur me meritat dhe ndërmjetë-simin e Nënës së denjë të Hyjit, e cila siç thotë shën Augustini , me dashuri e përfitoi të Gjithë-pushtetshmin!

146. Pasi që në këtë ushtrim të përshpirtshëm i dhu-rojmë Zotit tonë përmes duarve të Nënës së tij të shenjtë të gjitha veprat tona të mira, kjo Zotruese e mirë ato i pastron, i zbukuron dhe i bënë të këndshme për Birin e saj. Ajo i pastron veprat tona të mira nga çdo njollë e vetëdashjes dhe e tërheqjes gati të papash-me ndaj krijesave, të cilat hyn gati fshehurazi në veprat tona më të mira. Posa të arrijnë ato në duart e saj tejet të pastra dhe të frytshme, menjëherë këto të njëjtat duar, të cilat kurrë nuk janë njollosur dhe s’kanë qenë të pa punë dhe të cilat pastrojnë gjithçka që prekin, them menjëherë – ato largojnë nga dhurata jonë, të cilën ia sjellim, çdo parregullsi dhe papërsosmëri.

147. Ajo i zbukuron veprat tona të mira duke i lulëzuar me meritat dhe virtytet e veta. Kjo është sikurse kur ndonjë fshatar, duke dëshiruar që të përfitojë mbretin, t’i sillte mbretëreshës një mollë e cila është krejt pasuria e tij, që ajo të paraqesë atë mbretit. Mbretëresha atë-herë, kur do ta pranonte dhuratën e varfër të fshatarit, do ta vinte këtë në një pjatë të madhe të artë dhe do t’ia paraqite mbretit në emër të fshatarit. Në këtë mënyrë molla, edhe pse në vetvete është e pa denjë që t’i dhu-rohet mbretit, prapëseprapë është bërë e denjë për madhërinë e tij në bazë të pjatës së artë në të cilën qëndron dhe të personit që e paraqet.

148. Maria i paraqet veprat tona të mira Jezu Krishtit, pasi që asgjë nuk ndal për vete prej asaj që ne i dhu-rojmë, sepse veten nuk e konsideron qëllim kryesor të dhuratës, por gjithçka, me besnikëri ia dorëzon Jezusit. Për këtë, nëse i dhurojmë diçka asaj, këtë patjetër ia dhurojmë Jezusit; nëse e lavdërojmë atë, ajo menjëherë e lavdëron Jezusin; edhe tani, kur e lavdërojmë dhe bekojmë, menjëherë këndon, sikurse atëherë kur e bekoi Elizabeta: Shpirti im e madhëron Zotin (Lk 1,46).

149. Maria ia bën Jezusit të ëmbla këto vepra të mira, sado që të jetë e vogël dhurata për Shenjtin mbi shenj-tërit dhe Mbretin mbi mbretërit. Kur t’i kushtojmë Jezusit diçka prej vetvetes dhe të mbështetur në aftësitë tona dhe përgatitjen tonë, ai e kontrollon dhuratën dhe shpesh e kthen atë për shkak të njollave të vetëdashjes me të cilat është e njollosur, sikurse dikur që ka braktisur flitë e hebrenjve që ishin përplot me dëshira vetjake. (krah. Is 1,11-17; Mt 15,8). Por, kur diçka t’i paraqitet përmes duarve të pastra dhe virgjërore të së Dashurës së tij, atëherë e gjejmë pikën e dobët të tijën, nëse më lejohet të them kështu. Atëherë ai nuk e shikon aq dhuratën, të cilën ia paraqesim, sa Nënën e tij të mirë e cila e paraqet; as që shikon aq prej nga dhurata, se sa në atë përmes së cilës i vjen dhurata. Kështu pra, Maria, të cilën Biri i saj kurrë nuk e reku-zon, por gjithmonë e pranon mirë, i bën të këndshme gjithçka që ajo i paraqet Madhërisë së tij, qoftë ajo gjë e madhe, qoftë e vogël; mjafton që ajo t’ia paraqesë, Je-zusi e pranon me gëzim. Për këtë shën Bernardi u dha këshillë të madhe të gjithëve që i udhëhiqte në rrugën e përsosmërisë: “Kur mendon t’i kushtosh ndonjë send Hyjit, mundohu t’i paraqesësh këtë përmes duarve tejet të pastra dhe tejet të denja të Marisë, nëse nuk dëshiron të jesh i refuzuar” (shën Bernardi, Libri mbi ujësjellësin) .

150. A nuk i udhëheq të vegjlit edhe vetë natyra që të kërkojnë ndërmjetësues tek të mëdhenjtë siç kemi parë tashmë? E pse të mos na shpjerë hiri që në të njëjtën mënyrë të sillemi ndaj Hyjit, i cili është pakufishëm më i madh se ne dhe para kujt jemi më të vegjël se atomi, kur, në anën tjetër, kemi ndërmjetësuesen aq të madhe, e cila askund nuk është e refuzuar, po është aq e kuj-tueshme që i njeh të gjitha fshehtësitë me të cilat do të përfitojë zemrën e Hyjit, aq të mirë dhe të ëmbël sa që nuk e refuzon askënd, sado që ai të jetë i shkretë dhe i keq. Figurën e qartë të së vërtetës të cilën e paraqita do të sjelli në historinë e Jakobit dhe Rebekës.

4. Me këtë përshpirtëri i japim Hyjit lavdinë më të madhe

151. NXITJA E KATËRT. - Kjo përshpirtëri, nëse e kryejmë me besnikëri, është element i shkëlqyeshëm që vlerën e veprave tona të përdorim për lavdinë më të madhe të Hyjit. Gati askush nuk vepron me këtë njet fisnik, edhe pse jemi të detyruar në këtë, ose pse nuk dimë se në çfarë përbëhet kjo lavdi e madhe e Hyjit, ose pse nuk na intereson për të. Por, Virgjëra tejet e shenjtë, të cilës ia lëmë në përdorim meritat e veprave tona të mira e di në mënyrë të përsosur se në çfarë përbëhet lavdia më e madhe e Hyjit dhe gjithçka që bën, bën në këtë qëllim. Për këtë shërbëtori i përsosur i kësaj Zonje të mirë, i cili iu ka kushtuar krejtësisht asaj, me kushtimin e përmendur lirisht mund të thotë se vlera e të gjitha veprave të tij, mendimeve fjalëve janë të bëra në lavdinë më të madhe të Hyjit, vetëm nëse qartë e ka tërhequr dhuratën e vet. A mund atëherë të paramendohet ngushëllim më i madh se ky për shpirtin që e do Hyjin me dashuri të pastër dhe altrui-tive dhe i cili e çmon lavdinë dhe interesat e Hyjit më shumë se të vetat?

5. Kjo përshpirtëri na shpie deri te njësimi me Zotin tonë

152. NXITJA E PESTË. – Kjo përshpirtëri është rrugë e lehtë, e shkurtër, e përsosur dhe e sigurt që të arrijmë deri te njësimi me Zotin tonë, në çfarë përmbahet thelbi i përsosmërisë së krishterë.

5.1. Rruga e lehtë

Kjo është rrugë e lehtë; e hapi Jezusi duke ardhur te ne dhe në të asnjë pengesë nuk na ndalon që të vijmë tek ai. Gjithsesi mund të vijmë edhe udhëve të tjetra deri te njësimi Hyjnor, por kjo do të jetë me më shumë kryqe dhe me vdekje të çuditshme dhe më me shumë vësh-tirësi, të cilat më vështirë do ti përballojmë. Do të na duhet të kalojmë nëpër net të errëta, luftëra të çudit-shme dhe vuajtje të tmerrshme. Do të na duhet të kaloj-më nëpër kodrina të vështira, ferra tejet të ashpra dhe shkretëtira të tmerrshme. E rrugës së Marisë shkojmë më lehtë. Vërtet edhe në këtë rrugë duhet të hymë në luftëra të ashpra dhe të mposhtim vështirësi të mëdha, por kjo Nënë e mirë dhe Zonjë i ofrohet nderuesve të vet besnikë dhe qën-dron pranë tyre që t’i shndrisë në errësirën e tyre që t’i zgjidhë prej dyshimeve të tyre dhe t’i inkurajojë në frikën e tyre, t’i përkrahë në luftërat dhe vështirësitë e tyre, ashtu që kjo rrugë virgjërore, në të cilën e gjejmë Jezusin, në krahasim me të gjitha rrugët e tjera, është plotësisht e bukur dhe e ëmbël. Kanë qenë disa shenjtër por në numër të vogël si shën Efremi, shën Gjoni i Damaskut, shën Bernardi, shën Bernardini, shën Bon-aventura, shën Françesku i Salezit etj., të cilët kësaj rruge të këndshme arritën te Jezusi, sepse Shpirti Shenjt, i fejuari besnik i Virgjërës së shenjtë, ua tregoi hirin e veçantë. E shenjtërit e tjerë, të cilët janë me një numër më të madh, nuk shkuan kësaj rruge, ose shkuan shumë pak, edhe pse të gjithë ishin të për-shpirtshëm ndaj Virgjërës së shenjtë. Për këtë kaluan nëpër tundime të ashpra dhe të rrezikshme.

153. Pse atëherë do të thotë, ndonjë shërbëtor i Marisë, pse atëherë shërbëtorët besnikë të kësaj Nëne të mirë kanë aq shumë rastin të vuajnë, bile edhe më shumë se ata që nuk i janë njësoj të përshpirtshëm. Gjithkush u kundërshton, i përndjek, i shpif, nuk i duron; ose janë vetë në errësirë të madhe ose në shkretëtirë, ku nuk bie as pika më e vogël e vesës qiellore. Nëse kjo përshpirt-tëri ndaj Virgjërës së shenjtë e lehtëson rrugën me të cilën do të gjejmë Jezusin, pse ata urrehen më së shumti?

154. Në këtë përgjigjem. Po, plotësisht është e sigurt se shërbëtorët më besnikë të Virgjërës së shenjtë, pse janë të dashurit e saj më të mëdhenjë fitojnë prej saj më së shumti hire dhe dhurata qiellore e këto janë kryqet; por, dëshmoj edhe këtë: mu shërbëtorët e Marisë i bar-tin këto kryqe me lehtësi më të madhe, me merita dhe lavdi. Çfarë do ta ndalonte dikë tjetër ose do ta rrëzon-te në tokë, ata kjo nuk i ndalon asnjë herë, por u ndih-mon që të shkojnë përpara sepse kjo Nënë e mirë, për-plot me hire dhe Shpirt të Shenjtë, vetë i vulos kryqet e tyre dhe i ëmbëlson në ëmbëlsim të ëmbëlsimit amtar dhe i përforcon me dashuri të pastër. Për këtë arsye këto kryqe ata i pranojnë të gëzuar si të ishin arra të ëmbëlsuara, sado që ata të jenë tejet të hidhët në vetvete. Mendoj edhe këtë: kush dëshiron të jetë dhe të jetojë përshpirtshëm në Jezu Krishtin, dhe besnikërisht të du-rojë përndjekjet dhe të bartë kryqin e vet çdo ditë, ai kurrë nuk do të mund të bartë kryqe të mëdha ose nuk do të mund t’i bartë me gëzim deri në fund, nëse nuk është i përshpirtshëm ndaj Virgjërës së shenjtë, e cila e ëmbëlson çdo kryq; sikurse askush nuk mund të hajë arra të gjelbërta pa zor të madh, pra nuk do të mundet gjatë, nëse arrat nuk ëmbëlsohen.

5.2. Rruga e shkurtër

155. Kjo përshpirtëri ndaj Virgjërës së shenjtë është rruga e shkurtër që ta gjejmë Jezusin, qoftë për atë se në të nuk mund të humbasim, qoftë për atë, siç e për-menda më parë, se shkojmë më lehtë, dhe sipas kësaj me gatishmëri më të madhe. Më shumë përparojmë në të për pak kohë të nën-shtrimit tonë Virgjërës së shenjtë dhe varshmërisë ndaj saj, se sa gjatë viteve e viteve të vullnetit tonë dhe të mbështetjes në vetvete; sepse njeriu i dëgjueshëm dhe i nënshtruar do të festoj fitore të shkëlqyeshme (Fu 21,28) mbi të gjithë armiqtë e vet. Ata me të vërtetë do të ten-tojnë t’i bëjnë pengesa në rrugë, ose ta kthejnë prapa, ose ta rrëzojnë, por me ndihmën e Marisë dhe nën udhëheqjen e saj jo vetëm se nuk do të bjerë poshtë, të ikë, as të ndalet, por me hapa të mëdhenj do të ecë për-para kah Jezusi të njëjtës rrugë për të cilën është e shkruar se Jezusi erdhi te ne përmes saj me hapa të mëdhenjë për kohë të shkurtër. (krah. Ps 19,6).

156. Çfarë mendon, për ç’arsye Jezu Krishti jetoi aq pak në tokë dhe pse gati tërë jetën e tij e jetoi i nënshtruar Nënës së tij? Ah! Në pak kohë, shumë jetoi, (krah. Ur. 4,13) më gjatë se Adami, gabimin e të cilit erdhi të përmirësoj, edhe pse Adami jetoi më shumë se nëntë-qind vjet. Jezusi jetoi gjatë sepse këtu jetoi plotësisht i nënshtruar Nënës së shenjtë dhe me të qe plotësisht i njësuar, për shkak të dëgjesës ndaj Atit të vet qiellor; sepse 1. Kush e nderon nënën e vet, mbledh visare, thotë Shpirti i Shenjtë, ( krah. Sir 3,4) do të thotë: kush e nderon Ma-rinë, nënën e vet, ashtu që t’i nënshtrohet ne gjithçka, do të pasurohet jashtëzakonisht shpejt, sepse me këtë fshehtësi të vetën, në një mënyrë si me gurin e magjëve, çdo ditë e më shumë mbledh pasuri për vete; 2. – Sep-se, sipas shpjegimit të këtyre fjalëve të Shkrimit të Shenjt: Pleqëria ime është në prehrin e Nënës, do të thotë në prehrin e Marisë, që e rrethon Burrin e përsosur (krah. Jer 31,22) dhe i cili e ka pranuar atë të cilin krejt gjithësia nuk mund ta përfshijë – mu në këtë kraharor të Marisë, të them, të rinjtë bëhen si të mo-shuarit për shkak të dijes, shenjtërisë, përvojës dhe urtisë, dhe këtu në pak vite arrihet mosha e plotë e Jezu Krishtit (krah. Ef 4,13).

5.3. Rruga e përsosur

157. Ky ushtrim i përshpirtërisë ndaj Virgjërës së she-njtë është rrugë e shkëlqyeshme nëpër të cilën arrijmë te Jezu Krishti dhe njësohemi me të, sepse Maria është më e përsosura dhe më e shenjta në mes të të gjitha kri-jesave; derisa edhe Jezusi, i cili erdhi te ne në mënyrë të përsosur, nuk erdhi asnjë rruge tjetër, por kësaj rruge në udhëtimin e tij të mrekullueshëm. Tejet i lartësuari, i paarritshmi, i pakapshmi, i paprekshmi, Ai i cili është, deshi të vijë tek ne, krimbat e imtë tokësorë, që jemi asgjë. Si ndodhi kjo? Tejet i lartësuari zbriti deri te ne përsosshmërisht dhe hyjnisht përmes Marisë së përvuajtur, pa humbur asgjë nga hyjnia dhe shenjtëria e tij; dhe, kështu, përmes Ma-risë, duhet të ngjiten edhe më të përvuajtur në mënyrë të përsosur dhe hyjnore kah i tejetlarti pa kurrfarë fri-ke. I pakapshmi lejoi që ta pranojë dhe përqafojë Maria e vogël, e asgjë nuk humbi nga madhëria e tij; njësoj edhe ne duhet të lejojmë që Maria e vogël të na prijë dhe të na udhëheqë përsosshmërisht dhe pakufshëm. I paprekshmi erdhi në natyrën tonë njerëzore përmes Marisë dhe me këtë natyrë u njësua thellë, në mënyrë të përsosur, si person, e asgjë nuk humbi prej madhërisë së tij hyjnore; ashtu edhe ne duhet të vijmë tek Hyji përmes Marisë dhe përsosshmërisht të njëso-hemi me madhërinë e tij pa frikë se do të na refuzojë. Më në fund, Ai i cili është deshi të vijë tek ai që nuk është dhe të bëjë që ai që nuk është të bëhet Hyj ose Ai që është; dhe këtë e bëri duke u dhuruar në mënyrë të përsosur dhe duke iu nënshtruar Virgjërës Mari të për-vuajtur, duke mos pushuar që në kohë të jetë Ai që Është nga amshimi; në këtë mënyrë edhe ne, që jemi asgjë, përmes Marisë mund t’i përngjajmë Hyjit, në hir dhe lavdi, pa frikë nga mashtrimi, vetëm duhet t’i dhu-rohemi aq përsosmërisht dhe plotësisht që të mos kemi në vetvete asgjë, por gjithçka në të, pa frikë se do të ga-bojmë.

158. Edhe po të më propozonte dikush një rrugë të re nëpër të cilën mund të arrihet deri të Jezusi, e ajo rrugë të jetë e shtruar me meritat e të gjithë të lumturve, e ndriçuar dhe e shndritur me krejt shkëlqimin dhe bukurinë e engjëjve, e edhe nëse të gjithë engjëjt dhe shenjtërit të gjinden në të, të udhëheqin, t’i mbrojnë dhe t’i ndihmojnë ata të cilët duan të shkojnë kësaj rruge, vërtetë, them haptas e sinqerisht, sado që ajo të jetë e përsosur, më e dashur më është rruga e panjollë e Marisë: “Rrafshoj vetes rrugën e pa të metë ”(krah. Ps 18,33), shtegun ose rrugën pa kurrfarë njolle dhe pa-pastërtie, pa mëkatin e rrjedhshëm dhe atë personal, pa errësirë dhe hije; e nëse Jezusi im i dashur vjen në lav-dinë e vet të dytën herë në tokë (edhe do të vijë) që të mbretërojë në të, ai në këtë udhëtim nuk do të zgjedhë rrugë tjetër, pos Marinë, përmes të cilës erdhi aq sigurt dhe përsosshmërisht herën e parë. Dallimi në mes të ardhjes së parë dhe të mbrame do të jetë në atë, se të parën herë qe misterioz dhe i fshehur, e herën e dytë do të jetë i shkëlqyeshëm dhe i lavdishëm, por që të dy ardhjet do të jenë të përsosura sepse që të dyja do të jenë të Marisë. Oh! Ja fshehtësia të cilën njerëzit nuk e njohin: Lë të heshtë këtu çdo gjuhë.

5.4. Rruga e sigurt

159. Kjo përshpirtëri ndaj Virgjërës së shenjtë është rrugë e sigurt me të cilën arrijmë tek Jezusi dhe arrijmë përsosmëri duke u njësuar me të: 1. Sepse ky ushtrim, të cilin e mësoj, nuk është i ri; ai është aq i vjetër sa që nuk mund t’i caktohet me siguri fillimi, siç pohon zotëri Boudon , i cili vdiq më herët në zërin e shenjtërisë, në librin të cilin e shkroi për këtë përshpirtëri. Dihet se i ka gjurmët në Kishë më shumë se shtatëqind vite. Shën Odiloni, po ashtu prej Cluny-it, i cili jetoi rreth vitit 1040, ishte njëri ndër të parët që e shpallën këtë përshpirtëri në Francë, siç përmendet në jetën e tij. Kardinali Pjetër Damjani thotë se, në vitin 1076 i vëllai i tij, Marini, u bë skllav i Virgjërës së shenjtë, në praninë e drejtuesit të tij, në mënyrë shumë të prekshme: i vuri vetit në qafë litarin, e frushkulloi veten dhe e vuri në altar një shumë të hollash në shenjë të dorëzimit të vet të plotë dhe kushtimit Virgjërës së shenjtë. Këtë e bënte edhe më tutje, deri sa jetoi, me aq besnikëri sa që e me-ritoi që në momentin e vdekjes ta vizitojë dhe ta ngu-shëllojë Zonja e tij e mirë dhe vetë ajo i premtoi pa-rajsën si dhuratë për shërbimin e tij. Cezari Bolandi e përmend një kalorës, Vautira prej Birbakut, familjarin e parë të komandantit të louvainëve, i cili rreth vitit 1300 iu kushtua Virgjërës së shenjtë në mënyrën e skllavit. Këtë përshpirtëri e kryenin shumë individë deri në shek. e shtatëmbëdhjetë, atëherë edhe u publikua.

160. Atë Simon de Roias prej Rregullit të Trinisë së Shenjtë, ose Riblerjes së skllevërve, predikatar në obo-rrin e Filipit III. e përhapi këtë përshpirtëri në tërë Spanjën dhe Gjermaninë. Ai arriti nga Gregori XV. në nxitje të Filipit III, privilegje të mëdha për ata që e praktikojnë këtë përshpirtëri. Atë de Los Rios, i rregullit të shën Augustinit, e shpalli me fjalë dhe laps këtë përshpirtëri në të njëjtat shtete në bashkësi me atë de Roias, mikun e tij të ngushtë. E shkroi librin e rëndësishëm me titull: Hierarkia e Marisë, në të cilën në mënyrë të njëjtë, përshpirtshëm dhe shkencërisht, trajton lashtësinë, burimësinë dhe seriozi-tetin e kësaj përshpirtërie. Etërit teatinë në shekullin e kaluar e sollën në Itali, Sicili dhe Savoj.

161. Atë Stanislav Phalacius, i Shoqërisë Jezuite, shkël-qyeshëm e ka përhapur këtë përshpirtëri në Poloni. Atë de Los Rios në librin e përmendur më parë, sjell emrat e princave dhe të princeshave, komandantëve dhe kar-dinajve të mbretërive të ndryshme, të cilët e kanë për-qafuar këtë përshpirtëri. Atë Kornel a Lapide, i cili gë-zonte prestigj edhe për shkak të përshpirtërisë edhe për shkak të dijes së thellë, ua kishte besuar shumë ipeshkvijve dhe teologëve që ta shqyrtojnë këtë për-shpitëri, e ajo pas shqyrtimit serioz u mbulua me lëv-data të denja kësaj Hyjdashurie. Më vonë e kanë bërë këtë dhe shumë persona të rëndësishëm duke shikuar shembullin e tij. Etërit jezuit, gjithmonë të zellshëm në shërbim ndaj Virgjërës së shenjtë, paraqitën në emër të kongregistëve të Kölnit komandantit Ferdinand të Bavarisë, i cili atë-herë ishte kryeipeshkëv në Köln, shqyrtimin e shkurtër mbi skllavërinë e shenjtë, e ai këtë libër e mi-ratoi dhe e lejoi shtypin e tij, duke nxitur të gjithë fa-mullitarët dhe meshtarët e ipeshkvisë së tij që të nxisin sa më shumë që është e mundur këtë përshpirtëri kaq serioze.

162. I ndjeri kardinal de Bérulle, në tërë Francën ishte njëri ndër nxitësit më të zellshëm të kësaj përshpirtërie, krahas të gjitha shpifjeve dhe salvimeve të kritizerëve dhe të lirëve. Ata e akuzonin se përhap risi dhe besë-tytni, ata shkruan kundër tij dhe e publikuan shkresën shpifëse dhe me mijëra kurthe e pengonin, ata ose më mirë të themi djalli, përhapjen e kësaj përshpirtërie në Francë. Por ky njeri i madh dhe i shenjtë, me durim i kaloi shpifjet e tyre e kundërshtimet që i sollën në librin e ty-re, me sukses i refuzoi në një shkresë të vogël ku u tre-gon se kjo përshpirtëri themelohet në shembullin e Je-zu Krishtit në obligimet tona ndaj tij dhe në premtimet që kemi bërë në pagëzimin e shenjtë. Posaçërisht me këtë dëshminë e fundit u mbylli gojën kundër-shtarëve të vet duke u tregua se ky kushtim Virgjërës së shenjtë dhe Jezusit përmes duarve të saj nuk është asgjë tjetër, pos përtëritja e kushtit dhe e premtimeve të pagëzimit. Edhe shumë gjëra të mira shkroi mbi këtë përshpirtëri siç lexohet në veprat e tij.

163. Në librin e Boudonit mund të lexohen emrat e papave të ndryshëm, të cilët e kanë miratuar këtë për-shpirtëri; këtu përmenden teologët të cilët e çmuan atë; salvimet të cilat i përjetoi dhe i mbizotëroi dhe mijëra persona që e pranuan. Asnjë papë nuk e gjykoi, kjo në të vërtetë nuk do të ishte e mundur as të bëhet e të mos luhaten vetë themelet e krishterimit. Nuk mund të mohohet se kjo përshpirtëri nuk është e re. E nëse nuk është e përgjithshme, është për arsye se është e lartë, për këtë nuk dinë ta çmojnë të gjithë.

164. 2. Kjo përshpirtëri është mjet i sigurt i cili na sjell te Jezusi, sepse është cilësi e Virgjërës së shenjtë që gjithnjë të na shpjerë tek Jezusi siç është cilësi e Jezusit që pandërprerë të na shpjerë tek Ati i amshuar. Per-sonat e përshpirtshëm nuk guxojnë të mendojnë se Ma-ria mund të jetë pengesë që ata të arrijnë deri te njësimi me Hyjin. Athua do të jetë e mundshme që shpirtit t’i pengojë që të gjejë njësimin e ngushtë me Hyjin mu Maria e cila gjeti hir te Hyji për mbarë botën në përgji-thësi dhe për secilin veç e veç? A mund të paramen-dohet që shpirtit t’i pengojë në njësimin e përsosur me Hyjin ajo e cila qe plot e përplot me hire dhe ashtu e njësuar me Hyjin dhe në të e shndërruar, iu desh që ai mishërohet në të? Vërtet, shikimi në krijesat e tjera, sado që të jenë të shenjta, mund të na ngadalësojë ndonjëherë njësimin me Hyjin, por Maria assesi, siç thashë dhe nuk do të lodhem duke përsëritur këtë. E nëse aq pak shpirtra arrijnë plotësinë e moshës së Krishtit, arsyeja është që Marinë, e cila është e njëjtë edhe tani si gjithherë Nëna e Hyjit dhe e fejuara e frytshme e Shpirtit të shenjtë, nuk e kemi formuar mjaft në zemrën tonë. Kush dëshi-ron të ketë frytin plotësisht të pjekur dhe plotësisht të gatshëm duhet të ketë edhe pemën që e sjell atë fryt. Kështu, kush dëshiron të ketë frytin e jetës së Jezu Krishtit duhet të ketë edhe pemën e jetës, Marinë. Kush dëshiron të ketë në vetvete veprimin e Shpirtit të Shenjtë, duhet të ketë të fejuarën e tij besnike dhe të pandashme, Marinë e cila e bën të frytshëm dhe të pëlleshëm, siç kam përmendur në një vend tjetër.

165. Për këtë, sa më shumë që ta shikosh Marinë në lutjet e tua, meditimet, veprat dhe vuajtjet, edhe nëse jo me shikim të qartë dhe të zgjuar, por bile me shikimin e përgjithshëm dhe të pavërejtur aq më përsosmë-risht, më beso, do të gjesh Jezusin i cili gjithmonë është me Marinë, i madh, i fortë, veprues dhe i pakuptueshëm, edhe më shumë se sa është në vetë qiellin ose në cilëndo krijesë të gjithësisë. Vërtet Maria, që plotësisht u shkri në Hyjin, nuk është pengesa as më e vogla për të përsosurit që të arrijnë shenjtërinë. Përkundrazi, as nuk ka qenë as nuk do të ketë asnjë krijesë që në këtë punë të madhe do të na ndihmojë më me sukses se ajo, qoftë se në këtë qëllim do të na i japë hiret e veta, e vetëm përmes saj do të na përvetësojë mendimi në Hy-jin siç thotë një shenjt: Askush nuk mbushet me mendime në Hyjin po përmes Teje , qoftë se me kujdesin e saj do të na mbrojë nga sulmet, mashtrimet dhe shpirti i keq.

166. Ku është Maria, këtu nuk ka shpirt të keq. Shenja më e sigurt se na udhëheq shpirti i mirë është nëse jemi të përshpirtshëm ndaj Marisë, nëse mendojmë në të shpesh dhe shpesh flasim për të. Ky mendim është i një shenjti , i cili shton se kujtimi dhe thirrja e shpeshtë që ia bëjmë Marisë është shenjë e sigurt se shpirti s’ka vdekur sipas mëkatit, sikurse frymëmarrja është shenjë se trupi nuk është i vdekur.

167. Vetëm Maria i ka shtypur të gjitha besëtytnitë siç thotë Kisha e me të edhe Shpirti i Shenjtë, i cili e udhë-heq: “Vetë i shkele të gjitha besëtytnitë në mbarë botën. ” Për këtë kurrë nuk do të ndodhë që nderuesi besnik i Marisë të bjerë në herezi ose mashtrim, bile jo në atë të rëndë, sado që të dyshojnë në këtë mendim kritizerët. Po, edhe ai do të mundet, edhe pse më vështirë se të tjerët, të gabojë pa dashje, të ndërrojë të vërtetën me gënjeshtër, të marrë shpirtin e keq për shpirt të mirë, por herët ose vonë do ta njohë gabimin e vet ose mash-trimin e vetë jo të vetëdijshëm dhe kur ta njohë, kurr-sesi nuk do të qëndrojë as nuk do ta mbrojë atë që më parë mbante me pavetëdije për të vërtetë.

168. Pra, kushdo dëshiron të përparojë në rrugën e përsosmërisë pa kurrfarë frike dhe mashtrimi, të cilave u nënshtrohen lehtë personat që e duan lutjen, edhe të gjejnë sigurisht Jezusin dhe përsomërisht, le të pra-nojnë me vetëdëshirë, “me zemërgjerësi dhe shpirt të gatshëm”, këtë përshpirtëri mariane, të cilën ndoshta deri tani nuk e ka njohur dhe le të shkojë kësaj rruge të shkëlqyeshme që është për të e re dhe të cilën po ia tre-goj si rrugë më të lartë (krah. 1Kor 12,31). Këtë rrugë e shënoi Jezu Krishti, urtia e mishëruar, i vetmi kryetar i yni; ne, gjymtyrët e Krishtit, duke shkuar gjurmëve të tij, nuk mund të humbasim rrugën. Kjo rrugë është e lehtë, sepse e plotëson plotësia e hirit dhe purpuri i Shpirtit Shenjt; në të s’ka lodhje as ikje prej saj. Kjo rrugë është e shkurtër që në një moment na shpie te Jezu Krishti. Kjo rrugë është e përsosur, në të s’ka aspak baltë, aspak pluhur, as mëkat më të vogël. Më në fund, kjo rrugë është e sigurt. Ajo na udhëheq drejtpër-drejt dhe sigurt te Jezusi dhe në jetën e pasosur, pa kthim djathtas as majtas. Të nisemi, pra kësaj rruge dhe të shkojmë nëpër të deri në plotësinë e moshës së Jezu Krishtit.

6. Kjo përshpirtëri na jep lirinë e madhe të brend-shme

169. NXITJA E GJASHTË. – Kjo përshpirtëri u jep personave që me besnikëri e bëjnë lirinë e madhe të brendshme, lirinë e bijve të Hyjit (krah. Rom 8,21). Vër-tet, pasi që përmes kësaj përshpirtërie bëhemi skllevër të Jezusit, duke iu kushtuar plotësisht atij në këtë udhë-heqje, ky zotëria ynë i mirë do që të na dhurojë për këtë skllavëri vullnetare që kemi bërë, e së pari na merr prej shpirtit skrupullat dhe frikën skllavërore që shpirtin mund vetëm ta shpijnë në brenga, ta turbullojnë dhe ta pengojnë; pastaj na e zgjeron zemrën me shpresë të shenjtë në Hyjin, sepse na jep të shikojmë në të Atin; e më në fund na ndez në zemër dashurinë bijësore dhe të butë.

170. Nuk do të ndalem që këtë të vërtetë ta konkretizoj me argumente. Do të kufizohem që të paraqes vetëm një gjë historike, që e kam lexuar në jetëshkrimin e nënës janjë prej Jezusit, rregulltares dominikane, e cila jetoi në kuvendin Langeac, në krahinën Auvergne, dhe këtu vdiq në zërin e shenjtërisë në vitin 1634. Kur ajo një herë, kur ishte gjashtë vjeçare i përjetoi vuajtjet e ashpra shpirtërore, e dëgjoi zërin që i tha: Nëse do që të lirohesh nga të gjitha këto vuajtje dhe të mbrohesh nga të gjithë armiqtë tu, sa më parë bëju skllave e Jezusit dhe Nënës së tij të shenjtë. Posa u kthye në shtëpi, plo-tësisht në cilësi të skllaves iu dhurua Jezusit dhe Nënës së tij të Shenjt, edhe pse më parë askurrë nuk dinte çfarë ishte kjo përshpirtëri; dhe duke gjetur zinxhirin e hekurt, e lidhi rreth belit të vet dhe e mbajti deri në vdekje. Posa e bëri këtë, iu ndalën të gjitha vuajtjet dhe skra-pullat dhe ndjeu paqe dhe gëzim të madh në zemër. Kjo e shtyni që në këtë përshpirtëri të udhëzojë shumë persona tjerë të përshpirtshëm, të cilët shumë përpa-ruan në të. Në mesin e të tjerëve ishte edhe don Oliveri, themelues i Seminarit të shën Sulpicit, dhe meshtarë të tjerë të të njëjtit seminar... një ditë iu dëftua Virgjëra e shenjtë dhe ia vuri rreth qafës zinxhirin e artë që të tregojë gëzimin e vet që është bërë skllav i Birit të saj dhe i asaj vetë. E shën Çeçilija, e cila e përcolli Virgjë-rën e shenjtë shtoi këto fjalë: “Të lum skllavët besnikë të Mbretëreshës qiellore sepse do të përjetojnë lirinë e vërtetë. Të jetohet në këtë skllavëri, kjo është liri”.

7. Kjo përshpirtëri u sjell të afërmve tanë dobi të mëdha

171. NXITJA E SHTATË. - Edhe një nxitje që na shtyn të përqafojmë këtë përshpritëri. Kjo është që të afërmve tanë u sjell të mira të mëdha. Vërtet, me këtë ushtrim u tregojmë të afërmve tanë dashuri në mënyrë të lartë-suar; përmes duarve të Marisë ne i dhurojmë çfarë kemi më të dashurën, do të thotë vlerën e më vonshme dhe të mëparme të veprave tona të mira, duke mos i shkyçur aspak mendimet e mira edhe më të voglat, vuajtjet as më të voglat, dhe pranojmë që Virgjëra e shenjtë të gjitha shpagimet, të cilat i kemi arritur ose do ti arrijmë deri në vdekje, t’i përdorë sipas dëshirës së vet ose për kthimin e mëkatarëve ose për lirimin e shpirtrave të purgatorit. A nuk do të thotë kjo përsosmërisht të duash të afër-min? A nuk është kjo të jesh nxënës i vërtetë i Jezusit i cili njihet në bazë të dashurisë (krah.Gjn 13,35)? A nuk është ky mjet me të cilin i kthejmë mëkatarët, pa frikë nga kotësia, dhe me të cilin i lirojmë shpirtrat nga pur-gatori, duke mos bërë gati asgjë jashtë asaj çfarë jemi të detyruar në bazë të thirrjes sonë?

172. Të kuptojmë lartësinë e kësaj nxitjeje duhet të kuptojmë sa e mirë e madhe është të kthejmë mëka-tarin ose të lirojmë shpirtin nga purgatori: është kjo e mirë e patregueshme, më e madhe se sa të krijohet qielli e toka, sepse në këtë mënyrë e shpiem shpirtin në pronësi të Hyjit. Gjatë tërë jetës sonë po të lironim edhe vetëm një shpirt prej purgatorit dhe të kthenim vetëm një mëkatar, a thua edhe vetëm kjo nuk do të ishte nxitje e mjaftueshme e secilit, i cili sinqerisht e do të afërmin që të pranojë këtë përshpirtëri? Mirëpo, duhet të vërejmë se të gjitha veprave tona të mira, kur kalojnë nëpër duar të Marisë, u shtohet pastërtia dhe në bazë të kësaj edhe merita, si dhe vlera e mëparme dhe e pasme; për këtë ajo bëhet më e lartësuar që të mund t’u ndihmojë shpirtrave të purgatorit dhe të kthejnë më-katarët, se sa do të ishin po të mos kalonin nëpër duart e Marisë. Atë pak që e dhurojmë nëpër Virgjërën e shenjtë, pa dëshirën tonë dhe prej dashurisë më altruitive, kjo me të vërtetë ka fuqi të madhe që të zbutë hidhërimin e Hyjit dhe të kërkojë mëshirën e Hyjit. Dhe kush do të jetë i zellshëm në këtë shërbim, ndoshta kur të vdesë do të shohë se me këtë mjet ka shpëtuar shumë shpirtra prej purgatorit dhe ka kthyer shumë mëkatarë, edhe pse ka bërë vetëm veprat e rëndomta të shërbimit të vet. Çfarë gëzimi për të në gjyq! Çfarë lavdie në am-shim!

8. Kjo përshpirtëri është mjet i shkëlqyeshëm i qën-drueshmërisë

173. NXITJA E TETË. – Më në fund ekziston edhe një nxitje në këtë përshpirtëri ndaj Virgjërës së shenjtë: ajo është mjet i shkëlqyeshëm që të qëndrojmë në virtyte dhe të mbetemi besnikë. Me të vërtetë, pse të shumtën kthyerjet e mëkatarëve nuk janë të përhershme? Pse aq lehtë prapë bihet në mëkat? Pse shumica e të drejtëve, në vend që të përparojnë prej virtytit në virtyt, dhe të arrijnë hiret e reja, humbasin shpesh edhe ato pak virtyte dhe hire që i kanë pasur? Kam thënë më parë: fatkeqësia është se njeriu, edhe pse është ashtu i prishur, aq i dobët dhe aq i paqëndrue-shëm, prapëseprapë shpreson në vetvete, mbështetet në fuqitë e veta dhe beson se është në gjendje të ruajë pasurinë e hireve që ka, virtytet dhe meritat. E në këtë përshpirtëri ia besojmë Virgjërës së shenjtë, Virgjërës besnike, gjithçka që kemi dhe e vejmë për arkëtaren e përgjithshme të të gjitha të mirave tona natyrore dhe të atyre të hirit. Besnikërisë së saj i besojmë, në forcën e saj mbështetemi si dhe në mëshirën dhe dashurinë e saj, që ajo të ruajë dhe të shtojë virtytet dhe meritat tona, përkundër djallit, botës dhe trupit, të cilët mun-dohen të na i rrëmbejnë. T’i themi si fëmija i mirë nënës së vet dhe shërbëtori besnik Zonjës së vet: “Ruaje visarin që t’u besua!” (1Tim 6,20). „Nëna ime e mirë dhe Zoja ime, e pranoi se deri tani kamë pranuar me ndërmjetësinë tënde prej Hyjit më shumë hire se sa i kam merituar, dhe përvoja ime e hi-dhur më mëson se unë këtë visar e mbaj në enë tejet të dobët dhe se jam shumë i dobët dhe shumë i mjerë dhe nuk do të mund ta ruaj ne vete, sepse jam i shkretë dhe i braktisur (Ps 119, 141); për këtë, prano, po të lutem, në ruajtje gjithçka që kam, dhe të gjitha këto m’i ruaj me besnikërinë tënde dhe forcën tënde. Çfarë të ruash ti, asgjë nuk do të humbas; nëse ti më mban, nuk do të rrëzohem; nëse ti më mbron, do të jem i mbrojtur nga të gjithë armiqtë”.

174. Njësoj, në mënyrë të qartë, flet edhe shën Bernardi kur na e preferon këtë përshpirtëri: “Nëse ajo të mban, nuk rrëzohesh; nëse të mbron, s’ke frikë; nëse të udhë-heqë, nuk ndjen lodhje; nëse të përcjellë, me sukses do të shkosh kah qëllimi. ” Shën Bonaventura, duket se thotë të njëjtën gjë, por edhe më qartë: “Virgjëra e shenjtë, thotë ai, jo vetëm se qëndron në korin e plot të shenjtërve, por ajo i mban dhe i ruan shenjtërit në plo-tësinë e tyre, që kjo plotësi të mos zvogëlohet; ajo nuk lejon që virtytet e tyre të shkapërderdhen, që meritat e tyre të shkatërrohen, që hiret të humbasin: që djajtë tu bëjnë keq; më në fund, ajo e ndal Zotin tonë që të mos i dënojë mëkatarët ”.

175. Virgjëra e shenjtë është virgjër besnike, me besnikërinë e vet ndaj Hyjit i përmirëson dëmet që shkaktoi Eva me mosbesnikërinë e saj. Ajo ia nxjerr besnikërinë Hyjit dhe qëndresën në të mirë të gjithëve që mbahen me të. Për këtë një shenjt e krahason Zojën me spirancën që i mban nderuesit e saj dhe i pengon që të përjetojnë anijethyerjen në detin e tërbuar të kësaj bote, ku aq shumë persona dështojnë mu për shkak se nuk janë të lidhur për këtë spirancë: “Ne lidhim – thotë ky shenjt – shpirtrat tanë me shpresë në ty, si në spi-rancë të fortë.” Të gjithë shenjtërit që kanë shpëtuar, janë mbajtur për Marinë sa më shumë që ka qenë e mundur, që të mund të qëndrojnë në virtyte dhe për këtë i kanë nxitur edhe të tjerët. Të lumët të krishterët, njëmijë herë të lumë ata që mbahen tani me besnikëri dhe plotësisht me të, si me spirancë të fortë. E gjithë era e kësaj bote nuk do ti përmbytë, as nuk do ta shkatërrojë visarin e tyre qie-llor. Të lumë të gjithë që hyjnë në këtë barkë të vërtetë të Noit! Nuk do t’u bëjnë keq ujërat përmbytëse të mëkatit, që përmbytin kaq shumë njerëz, sepse: “Kush me mua punon, ai nuk gabon”, (Sir 24,22) thotë Maria me Urtinë Hyjnore. Të lumë fëmijët jo besnikë të Evës nëse mbahen rreth Nënës dhe Virgjërës besnike, e cila “mbe-tet besnike, sepse nuk mund të mohojë vetveten ”(krah. 2Tim 2,13) dhe e cila gjithmonë i do ata që e duan atë. I do jo vetëm me ndjenja, por edhe me dashuri reale dhe të suksesshme, dhe me hire të bollshme u ndalon që të ngecin në virtyte ose të bien në rrugë duke humbur hirin e Birit të saj.

176. Kjo Nënë e mirë gjithmonë pranon, prej dashurisë së pastër, gjithçka që ia besojmë në ruajtje; dhe kur diçka të pranojë si arkëtare, ajo sipas drejtësisë është e detyruar që të na e ruan sipas kontratës së ruajtjes, plo-tësisht ashtu sikurse t’i kisha besuar dikujt në ruajtje njëmijë talir, ai do të ishte i detyruar që të mi ruajë, e nëse me mos kujdesin e tij do të humbasin ato njëmijë talirë, ai me plot të drejtë do të ishte përgjegjës për to. Por jo, Maria besnike kurrë nuk do të lejojë që me mos-kujdesin e saj të humbet ajo çfarë i besohet; qielli dhe toka do të kalojnë më parë se sa ajo të jetë e pakuj-desshme dhe jobesnike ndaj atyre që i besohen.

177. Fëmijë të shkretë të Marisë! Dobësia juaj është e skajshme, mosqëndresa juaj e madhe, thellësia e juaj plotësisht e prishur. Duhet të pranohet, edhe ju rridhni prej shumicës së bijve të njëjtë të prishur të Adamit dhe të Evës. Mirëpo, mos e humbni shpresën, por ngushë-llohuni dhe gëzohuni: Ja po ua mësoj fshehtësinë, fshe-htësinë që nuk e di gati asnjë i krishterë, as ai më i për-shpirtshmi. Mos e lini arin tuaj as argjendin në arkat tuaja, të cilat shpirti i keq tashme i ka shkelur dhe u ka vjedhur, sep-se janë tepër të vegjël dhe tepër të vjetër e nuk do të mund të ruhet në to pasuri aq e madhe dhe aq e çmueshme. Mos e derdhni ujin e pastër dhe të kthjellët nga burimi në enët e prishura dhe të infektuara me mëkat. Nëse në të s’ka më mëkat ende është në të era e keqe e tij; uji do të marrë këtë erë të keqe. Mos e futni verën tuaj të mirë në enët e vjetra, të cilat i keni mbu-shur me verë të dobët, kjo do t’ua prish verën dhe lehtë mund edhe të derdhet.

178. Edhe pse nuk e kuptoni, o shpirtra të paracaktuar, do të flas edhe më haptazi. Arin e dashurisë suaj, argjendin e pastërtisë suaj, ujin e hireve qiellore, verën e meritave dhe virtyteve tuaja mos ia besoni thesit të shqyer, arkës së vjetër dhe të thyer, enës së dëmtuar dhe të prishur, siç edhe jeni; përndryshe do t’ju rrë-zojnë hajnat, domethënë djajtë që kërkojnë dhe ten-tojnë, ditë e natë, momentin e volitshëm ta bëjnë këtë, përndryshe me erën e keqe të vetëdashjes, vetëpëlqimit dhe vullnetit tuaj do të prishni gjithçka që Hyji u ka dhuruar si të pastër. Shkoni më mirë dhe fshihni në prehrin e Marisë në zemrën e Marisë, krejt pasurinë tuaj, krejt hiret dhe virtytet tuaja; ajo, është “visar i përshpirtshëm, vi-sar i nderuar, visar i zgjedhur përshpirtërie”. Që kur u mbyll vetë Hyji në këtë visar me të gjitha përsosmëritë e veta, ajo është bërë shtëpia shpirtërore e shpirtrave më të përshpirtshëm; u bë visar i nderuar dhe fron i nderuar i princave më të mëdhenj dhe të përhershem, visari i zgjedhur përshpirtërie dhe banesa më e lav-dishme i ngushëllimit, e hirit dhe e virtytit; u bë, më në fund, e pasur si shtëpia e artë, e fortë si kulla e Davidit, e pastër si Kulla e fildishtë.

179. Oh, i lumtur ai i cili gjithçka i ka dorëzuar Marisë dhe i cili Marisë plotësisht dhe në gjithçka i beson dhe në të humbëset! Ai është krejtësisht i Marisë, e Maira është krejtësisht e tij. Ai mund të thotë lirisht me Da-vidin: Ajo u bë për mua (krah. Ps 119,56), do të thotë ajo është e krijuar për mua. Ose me nxënësin e dashur: E mora te vetja (Gjn 19,27), do të thotë: e mora për krejt të mirën time. Ose me Jezusin: Gjithçka e imja të takon ty, gjithçka jotja më takon mua (krah. Gjn 17,10).

180. Nëse ndonjë kritikues, që e lexon këtë, mendon se unë digjem prej përshpirtërisë së tepruar, ai – ah! nuk më kupton, ose sepse është njeri në trup e nuk i pël-qejnë gjërat shpirtërore ose është njeri i kësaj bote i cili nuk mund të pranojë Shpirtin Shenjtë, ose është vle-rësues krenar që gjykon ose përbuz gjithçka që nuk kupton. Mirëpo, mua më kuptojnë shpirtrat të cilët s’kanë lindur as prej gjakut as prej dëshirës së trupit, as prej dëshirës së burrit, por prej Hyjit (krah. Gjn 1,13) dhe Marisë, dhe kjo u pëlqen; për ta edhe e shkruaj të gjithë këtë.

181. Megjithatë, duke vazhduar fjalimin e ndërprerë, u them këtyre dhe atyre se Maria është më fisnikja dhe më zemërgjera ndër të gjitha krijesat dhe nuk i lejon askujt që ta tejkalojë në dashuri dhe dhurim. Ajo për vezë, thotë një shenjt, e jep kaun; do të thotë për atë gjë që ne i dhurojmë na jep edhe më shumë prej asaj që ajo fitoi prej Hyjit. Për këtë, nëse ndonjë shpirt i dhurohet asaj pa kufizime, edhe Maria i dhurohet atij pa kufi. Vetëm shpresa jonë në Marinë nuk guxon të jetë e tep-ruar, por duhet që sa na përket neve të mundohemi të arrijmë virtyte dhe t’i zbusin epshet tona.

182. Pra, shërbëtorët besnikë të Virgjërës së shenjtë li-risht le të thonë me shën Gjonin e Damaskut: Duke shpresuar në ty, Hyjlindëse, do të shëlbohem; nën mbrojtjen tënde nuk i frikësohem asgjëje; me ndihmën tënde do të ngadhënjej mbi armiqtë e mi dhe do t’i detyrojë të ikin: sepse përshpirtëria ndaj teje është armë shëlbimprurëse që Hyji u jep atyre të cilët do t’i shpë-tojë” (Gjoni i Damaskut, Fjalimi mbi Larmrimin e Zotit).