Shkarko PDFdownload

Shqyrtim mbi përshpirtërinë e vërtetë ndaj së lumes Marisë Virgjër - Kapitulli i parë

Spis treści

 

Pjesa e tretë

Përkushtimi i përsosur Jezu Krishtit

Kapitulli i parë

PËRMBAJTJA THEMELORE E PËRKUSHTIMIT

120. Gjithë përsosmëria jonë përbëhet në këtë: t’i përn-gjajmë Jezu Krishtit, me të të njësohemi dhe t’i kushtohemi atij. Për këtë përshpirtëria që na bënë pa dyshim më së shumti të ngjashëm Jezusit është më e përsosura, na njëson me të dhe (bën) t’i kushtohemi atij. Pasi që, nga të gjitha krijesat, Maria është më e ngjashmja me Jezusin, në bazë të kësaj edhe përshpirt-tëria ndaj Virgjërës së lume, Nënës së shenjtë të Zotit tonë, më shumë se çdo përshpirtëri tjetër e kushton dhe e bënë më të ngjashëm shpirtin me të Jezusit, prandaj sa më shumë që një shpirt është i kushtuar Marisë, do të jetë më i kushtuar edhe Jezu Krishtit. Pikërisht për këtë, kushtimi i përsosur ndaj Jezusit nuk është asgjë tjetër pos kushtim i përsosur dhe i plotë i vetvetes ndaj Virgjërës së shenjtë; mu këtë përshpirtëri unë e mësoj, ose me fjalë të tjera, ky përkushtim është ripërtërija e përsosur e kushtimit dhe premtimit të bërë në pagëzim.

1. Përkushtimi i përsosur dhe i plotë i vetvetes Virgjërës së shenjtë

121. Kjo përshpirtëri, pra, përbëhet në këtë: t’i dorëzohemi plotësisht Virgjërës së shenjtë, që përmes saj të jemi plo-tësisht të Jezusit. Duhet t’i dhurojmë asaj: 1. Trupin tonë me të gjitha shqisat dhe gjymtyrët; 2. Shpirtin tonë me krejt aftësitë e tij; 3. Të gjitha të mirat e jashtme, të ashtuquaj-tura të mirat e fatit, të tanishmet dhe të ardhmet; 4. Të mirat tona të brendshme dhe shpirtërore, që janë meritat tona, virtytet dhe veprat tona të mira, të kaluarat, të tanishmet dhe të ardhmet; me një fjalë, gjithçka çka kemi në rendin natyror, në rendin e hirit dhe çka do të mund të kemi në të ardhmen në ren-din e natyrës, hirit dhe të lavdisë, dhe atë pa kurrfarë kufizime, duke mos e shkyçur asnjë vepër të mirë as atë më të voglën, dhe këtë për tërë amshimin. Aq më tepër, nuk guxojmë të kërkojmë kurrfarë shpërblimi tjetër për këtë dhuratë dhe shërbim tonin, as të shpre-sojmë në të, pos të vetmit nder që i takojmë Jezusit përmes Marisë dhe në Marinë, edhe po mos të ishte kjo Zonjë e dashur, siç është gjithmonë, më shpirtgjera dhe më e falënderueshmja ndër të gjitha krijesat.

122. Këtu duhet përmendur se në veprat e mira të cilat i bëjmë janë dy gjëra: kompensimi dhe merita, do të thotë kompensimi ose vlera e kërkuar dhe vlera e merituar. Vle-ra e kompenzimit ose vlera e kërkuar e një vepre të mirë është vetë vepra e mirë, nëse me të e shpër-blejmë dënimin për mëkate ose e arrijmë hirin e rivlera e merituar ose me-rita është vepra e mirë nëse e meriton hirin dhe lavdinë e përjetshme. Ne, pra, me këtë kushtim i dhurojmë Virgjërës së shenjtë krejt vlerën kompensuese ose të kërkuar dhe të merituar të veprave tona të mira; me fjalë të tjera: i japim kompensimet dhe meritat e të gjitha veprave të mira. I japim të gjitha me-ritat, hiret tona dhe virtytet tona, jo që t’ua ndajë të tjerëve (sepse meritat, hiret dhe virtytet tona, të themi të vërtetën janë të patjetërsuara; vetëm Jezu Krishti, duke u bërë dësh-mitari ynë tek Ati, pati mundësinë të na i dhurojë meritat e veta), por që ajo të na i ruajë, të na i shumëzojë dhe të na i zbukuroj , siç do ta shpjegojmë më vonë; mirëpo, kompen-simet tona ia dhurojmë që ajo t’i ndajë ato kujt të dojë dhe në lavdinë më të madhe të Hyjit.

123. Prej kësaj rrjedh: 1. Me këtë përshpirtëri i japim Jezu-sit, në mënyrë më të përsosur, përmes duarve të Marisë, gjithçka që mund t’i japim, dhe atë shumë më shumë se përmes përshpirtërive të tjera, më të cilat i japim ose një pjesë të kohës sonë, ose pjesë të veprave tona të mira, ose pjesë të kompensimeve dhe vetëmohi-meve tona. Me këtë përshpirtëri kemi dhuruar dhe kushtuar gjithçka, edhe të drejtën që të disponojmë me të mirat tona të brendshme dhe kompensimeve që dita - ditës i fitojmë me vepra të mira; një gjë e tillë nuk bëhet në asnjë prej rregujve. Rre-gulltarët i dhurojnë Hyjit të mirat materiale me kushtin e varfërisë, të mirat trupore me kushtin e pastërtisë, vullnetin e vet me kushtin e dëgjesës e nganjëherë edhe lirinë trupo-re me kushtin e klauzurës; por nuk ia dhurojnë Hyjit lirinë ose të drejtën natyrore që të disponojë me vlerat e veprave të mira të tyre, as nuk heqin dorë, aq sa është e mundur, nga ajo që i krishteri e ka si më të çmuarën dhe me të vlef-shmen, domethënë meritat personale dhe kompensimet personale.

124. 2. Kështu, personi që vullnetarisht i është kushtuar dhe flijuar Jezusit përmes Marisë nuk mund të disponojë më me vlerat e asnjë vepre të tij të mirë. Të gjitha të mirat që i vuan, i mendon, i flet dhe i bën i takojnë Marisë, që me to të disponojë sipas vullnetit të Birit të saj dhe në lavdinë e tij më të madhe. Natyrisht, kjo varshmëri nuk u pengon asgjë detyrave profesionale, të cilat dikush i ka tani kurse dikush tjetër do t’i ketë në të ardhmen: p.sh. detyrave të ndonjë meshtari i cili sipas detyrës ose duhet të përcaktojë vlerën kompen-suese për personin e caktuar ose vlerën e kërkuar të me-shës së shenjtë; sepse dhuratën tonë Marisë ia paraqesim vetëm sipas urdhrit të Hyjit dhe sipas detyrave profesio-nale.

125. Duke iu kushtuar Virgjërës së shenjtë ne njëherësh i kushtohemi Jezu Krishtit: Virgjërës së shenjtë si mjetit të përkrye, të cilin Jezusi e zgjodhi që të njësohet me ne dhe neve të na njësojë me veten; e Zotërisë sonë, si qëllimit tonë të fundit, të cilit i jemi borxh gjithçka që jemi, sepse ai është Shëlbuesi ynë dhe Hyji ynë.

2. Ripërtëritja e përsosur e premtimeve të pagëzimit

126. Tashmë kam thënë se këtë përshpirtëri mund ta quaj-më ripërtëritje e përsosur e premtimeve ose kushteve të pagëzimit. Me të vërtetë, çdo i krishterë para pagëzimit ishte skllav i Djallit, të cilit i takonte, por në pagëzimin e vet, përmes gojës së vet ose gojës së kumbarës ose ndri-kullës, solemnisht i ka rënë mohit Djallit, shkëlqimit të tij dhe veprave të tij, dhe mori Jezusin për Zotëruesin e vet dhe Zotërinë kryesor, që të varet prej tij si skllav i da-shurisë. Mu këtë e bëjmë edhe në këtë përshpirtëri: i biem mohit djallit, botës, vetvetes (siç është e thënë në for-mularin e kushtimit) dhe plotësisht dhurohemi përmes duarve të Marisë. Ç’është e vërteta, bëjmë edhe më shumë sepse në pagëzim rregullisht flasim përmes gojës së huaj, të kum-barës ose ndrikullës, dhe i dhurohemi Jezusit vetëm përmes atyre që kujdesen për ne; derisa në këtë përshpirtëri dhurohem vetë, sipas vullneti tonë dhe të vetëdijshëm për atë që po bëjmë. – Në pagëzimin e shenj nuk i dhurohemi Jezusit përmes duarve të Marisë, bile jo posaçërisht, as nuk i dhu-rojmë vlerën e veprave tona të mira; për këtë, pas pagëzimit, mbetemi plotësisht të lirë që t’ia kushtojmë këtë vlerë kujt të duam, ose ta mbajmë për vete. Në këtë për-shpirëtri, përkundrazi posaçërisht i dhurohem Jezusit për-mes duarve të Marisë, dhe ia kushtojmë vlerën e veprave tona.

127. Njerëzit kushtohen në pagëzimin e vet – thotë shën Toma – që të heqin dorë nga djalli dhe shkëlqimi i tij. Ky kusht është më i larti dhe më i domosdoshmi për të cilin shën Augustini thotë: Pagëzimi është kushtimi ynë më i madhi me të cilin betohemi se do të mbesim në Jezusin. Dhe të njëjtën gjë e vërtetojnë edhe juristët kishtarë: Kushtimi kryesor është ai të cilin e japim në pagëzim. Megjithatë, kush e mbanë këtë kushtim të madh? Kush i mban me besnikëri premtimet e pagëzimit të shenjtë? A nuk i tradhtojnë gati të gjithë të krishterët premtimet që i kanë bërë Krishtit në pagëzimin e tyre. E prej nga mund të vijë ky çrregullim i përgjithshëm, nëse jo prej asaj se jetojmë duke i harruar premtimet dhe detyrat e pagëzimit të shenjtë dhe që gati askush nuk vërteton prej vetvetes marrëveshjen e lidhshmërisë që kemi lidhur më parë me Hyjin përmes kumbarës ose ndri-kullës?

128. Se kjo është e vërtetë ka deklaruar kuvendi në Sens, që e mblodhi Ljudeviti i Përshpirtshëm, që të largojë çrregu-llimet që u paraqitën në mesin e të krishterëve. Ky kuvend mori përfundimin se shkaku kryesor i gjithë kësaj mbrap-shtie vinte nga ajo se njerëzit jetonin duke i harruar ose duke mos i njohur detyrat e pagëzimit të shenjtë dhe konsi-deronte mjet më të rëndësishëm me të cilin mund të shkatë-rrohej një e keqe kaq e madhe: t’i shpjerë të krishterët në ri-përtëritjen e kushtit të pagëzimit dhe premtimet e tij.

129. Katekizmi i koncilit të Tridentit i nxit famullitarët të bëjnë të njëjtën gjë dhe t’i mësojnë besimtarët e vet që të kujtojnë dhe të besojnë se janë të varur nga Jezusi dhe i janë të kushtuar si skllav Shpëtimtarit të tyre dhe Zotë-ruesit. Ja çfarë thotë katekizmi: Famullitari le t’i mësojë besim-tarët se plotësisht është e drejtë t’i kushtohemi dhe t’i dorëzohemi përgjithmonë Shpëtimtarit dhe Zotëruesit tonë jo ndryshe por si skllav .

130. Nëse pra na thonë Koncili, etërit dhe vetë përvoja, se vegla më e mirë me të cilën do të përmirësohen çrregu-llimet te të krishterët duke i përkujtuar detyrat pagëzi-more dhe duke i drejtuar në ripërtëritjen e kushtit të bërë në pagëzim, a nuk është atëherë e arsyeshme që këtë të bëjmë në mënyrë të përsosur në këtë përshpirtëri dhe në të kushtuarit Zotit tonë përmes kushtimit tonë Nënës së tij të shenjtë? Theksoj: në mënyrë të përsosur, sepse që ti kush-tohemi Jezusit, shërbehemi me mjetin më të përsosur, e ky është Virgjëra e shenjtë.

3. Përgjigje në disa kundërshtime

131. Nuk mund të kundërshtohet se kjo përshpirtëri është e re ose e parëndësishme. Nuk është e re, sepse Koncilet, etërit e shenjtë, shumë shkrimtarë, të rinj dhe të vjetër, fla-sin për këtë kushtim Zotit tonë, ose për ripërtëritjen e kush-tit të pagëzimit të shenjt si për një gjë që moti është bërë dhe këtë kushtim u sugjerojnë të gjithë të krishterëve. Nuk është pa rëndësi kjo përshpirtëri, sepse burimi kryesor i të gjitha çrregullimeve, pra edhe i dënimit të përhershëm të të krishterëve, është të harruarit e këtij ushtrimi të shenjtë dhe mos kujdesi ndaj tij.

132. Ndokush do të mund të thotë se kjo përshpirtëri t’i lidhë duart dhe nuk mund t’u ndihmojmë shpirtrave të prindërve tanë, miqve dhe dashamirësve, pasi që me të i jemi dhuruar Zotit, përmes duarve të Virgjërës së shenjtë, vlerën e të gjitha veprave tona të mira, të lutjeve, të vetë-mohimeve dhe të lëmoshës. Në këtë përgjigjem. E para. Është e pabesueshme se miqtë tanë, prindërit ose bamirësit do të pësojnë dëm për arsye se ne i jemi dorëzuar dhe kushtuar pakufishëm shërbimit Zotit dhe Nënës së tij të shenjtë. Të paramendojmë këtë do të thotë të fyejmë fu-qinë dhe mirësinë e Jezusit dhe të Marisë të cilët do të dinë t’i ndihmojnë prindërit tanë, miqtë dhe mirëbërësit prej asaj pak çfarë ne ofrojmë ose përmes ndonjë rruge tjetër. E dyta. Ky ushtrim nuk na pengon që të lutemi për të tjerët, qoftë për të gjallë, qoftë për të vdekur, edhe pse njeti i vep-rave tona të mira varet prej dëshirës së Virgjërës së shenjtë; përkundrazi, kjo do të jetë shtytje që të lutemi me më shumë shpresë, sikurse një njeri i pasur i cili do të dhu-ronte të mirat e veta një mbreti që sa më mirë ta qarosë, e më vonë do ta lutte këtë mbret më me shpresë që t’i dhu-rojë hir mikut i cili do t’i po-rositej për këtë gjë. Në të vër-tetë, këtij mbreti duhet t’i vinte mirë që po i jepej rasti që të mund t’i tregojë nder atij personi, i cili u zhvesh që të veshë atë dhe i cila u varfërua që atë ta qarosë. Të njëjtën gjë du-het thënë edhe për Zotin tonë dhe Virgjërën e shenjtë: ata kurrë nuk do të lejojnë që ndokush t’i tejkalojë në zemër-gjerësi.

133. Ndokush ndoshta do të thotë: nëse i dhuroj Virgjërës së shenjtë të gjithë vlerën e veprave të mia të mira, që ajo t’i ndajë kujt të dojë, atëherë do të më duhet të vuaj shumë në purgator. Ky kundërshtim, i cili vjen nga vetëdashja dhe mosnjohja e zemërgjerësisë së Hyjit dhe të Nënës së tij të shenjtë, bie vetvetiu. Shpirti i zjarrtë dhe fisnik, i cili për-piqet për interesat e Hyjit më shumë se për të tijat, i cili i jep Hyjit gjithçka që ka, pa kurrfarë përjashtimi, kështu që nuk mundet më shumë, non plus ultra, i cili ndizet nga dë-shira për lavdinë dhe mbretërinë e Jezu Krishtit dhe Nënës së tij të Shenjtë, dhe i cili krejtësisht flijohet që të arrij këtë; a thua pra, them, ky shpirt fisnik dhe zemërgjerë do të jetë në botën tjetër më shumë i dënuar për atë që ka qenë më zemërgjerë dhe më dorëdhënë se të tjerët? Përkundrazi! Zoti ynë dhe Nëna e tij e shenjtë do të tregohen më zemër-gjerë edhe në këtë botë edhe në botën tjetër, në rendin e natyrës, të hirit dhe të lavdisë, si do të shohim këtë më vonë.