Shkarko PDFdownload

Shqyrtim mbi përshpirtërinë e vërtetë ndaj së lumes Marisë Virgjër - Kapitulli i dytë

Spis treści

 

Kapitulli i dytë

PËRSHPIRTËRITË E RREJSHME DHE NDERUESIT E RREJSHËM NDAJ MARISË

90. Duke paraparë pesë të vërtetat themelore, nëse jo më parë, atëherë të vendosim tani për përshpirtërinë e vërtetë ndaj së lumes Mari Virgjër: sepse sot, më shumë se as-kurrë ka përshpirtëri të rrejshme ndaj saj, të cilat lehtë mund t’i marrim si të vërteta. Djalli, si falsifikues i parasë dhe mashtrues i shkathtë dhe me përvojë, tashmë i ka mashtruar dhe shkatërruar shumë shpirtra me përshpir-tërinë e rrejshme ndaj Virgjërës së shenjtë dhe gjithmonë është shërbyer me përvojën e tij djallëzore që të shka-tërrojë shumë të tjerë, duke i argëtuar dhe duke vërë të flenë në mëkat me arsyetimin e ndonjë lutjeje të thënë dobët dhe përshpirtërive të jashtme të cilën ua frymëzon. Sikurse falsifikuesi i parave që rregullisht falsifikon vetëm arin dhe argjendin, e shumë rrallë xe-het e tjera, nga të cilat s’ka llogari, kështu edhe shpirti i mbrapshtë nuk i falsi-fikon aq përshpirtëritë e tjera sa ato që i takojnë marrë-dhënies në mes të Jezusit dhe Marisë, në të vërtetë përsh-pirtërinë ndaj Kungimit të shenjtë dhe ndaj Virgjërës së shenjtë, sepse ato në krahasim me përshpirtëritë e tjera janë sikur ari dhe argjendi në me-sin e xeheve të tjera.

91. Është shumë me rëndësi të njohim, në rend të parë për-shpirtëritë e rrejshme ndaj Virgjërës Mari, që t’u shmangur dhe të përqafojmë atë të vërtetën, e cila mandej, në mesin e aq ushtrimeve të përshpirtshme të përshpirtërisë së vërtetë ndaj Virgjërës Mari, është më e përsosura, më e dashura, me të cilën Hyjin e lavdërojmë më së shumti e veten e shenjtërojmë më së lehti, e këtu të zgjedhim.

92. Unë gjej shtatë lloje të nderuesve të rrejshëm të Virgjërës Mari. Ata janë: 1. nderuesit kritikues; 2. nderuesit frikacakë; 3. nderuesit e jashtëm; 4. nderuesit arrogantë mendjemëdhenjë; 5. nderuesit e paqëndrueshëm; 6. nde-ruesit dyfytyrësh dhe 7. nderuesit vetjakë.

1. Nderuesit kritikues

93. Nderuesit kritikues rregullisht janë të mençur, por mendjemëdhenj, të fortë dhe shpirtra të pagdhendur, që në thellësi të shpirtit kanë diçka përshpirtëri ndaj Virgjërës Mari, por me dyshim i shikojnë gati të gjitha përshpirtëritë ndaj saj, që populli i thjeshtë i bën me pa keqdashje dhe në mënyrë të shenjtë për nder të kësaj Nëne të mirë, sepse sipas natyrës nuk i takojnë. Ata sjellin në dyshim gati të gjitha mrekullitë dhe ngjarjet që i sjellin dëshmitarët e ver-tetë, ose që janë nxjerr nga kronikat rregulltare dhe vërte-tojnë mëshirën dhe forcën e Virgjërës Mari. Kanë vështirë të shohin popullin e thjeshtë dhe të përvuajtur ku gjunjëzo-het dhe i lutet Hyjit para altarit apo furgurës së Virgjërës së shenjtë, e nganjëherë edhe në këndin e rrugëve; aq më shumë i akuzojnë për idhujtari si të adhuronin ata dru-rë apo gurë. Thonë se ata, nga ana e tyre, aspak nuk mbajnë krah përshpirtërinë e jashtme dhe se nuk janë aq mendjelehtë t’u besojnë aq shumë të thënave të cilat shpërndahen për Vir-gjërën Mari. Kur dikush tua paraqet lëvdatat e mreku-llueshme me të cilat etërit e shenjtë flasin për Virgjërën Mari, ata ose thonë se etërit e shenjt e kanë tepruar si gojtarë, ose fjalët e tyre i shpjegojnë mbrapsht. – Duhet të ruhemi shumë prej këtyre të përshpir-tëve të rrejshëm dhe mendjemëdhenjë të botës, sepse i bëjnë dëm të pamasë përshpirtërisë ndaj Virgjërës së shenjtë dhe kanë sukses të largojnë nga kjo përshpirtëri popullin, e gjithçka nën ar-syetimin që prej saj t’i largojnë keqpërdorimet.

2. Nderuesit frikacakë

94. Nderuesit frikacakë janë ata që mendojnë se do t'a nën-çmojnë Birin duke e nderuar Nënën, që duke lartësuar Ma-rinë të mos përulin Jezusin. Ata nuk mund të lejojnë që Vir-gjërës së shenjtë t’i jepen lavde tejet të denja, të cilat ia jep-nin etërit e shenjtë. Me mund të madh e durojnë që më shumë njerëz të gjunjëzohen para altarit të Marisë se sa para të Shenjtërueshmit sakrament, si të mos lejonin këto dy përshpirtëri të bashkohen dhe kinse ata që i luten virgjërës Mari nuk i luten edhe Jezu Krishtit përmes saj! Ata nuk lejojnë të flitet aq shpesh për të, as që dikush të kërkojë shpesh ndihmën e saj. Ja disa thënie të tyre të thjeshta: «Pse kaq shumë rruzare, kaq lëvizje në emër të saj dhe kaq përshpirtëri të jashtme në nder të Virgjërës? Ka këtu mjaftë mosdije! Kjo do të thotë t’ia nënshtrosh fyerjes fenë tonë. Më mirë na flisni për nderuesit e Jezusit (shpesh e përmendin Jezusin, por – e them në kllapa – në emër të tij nuk e heqin kapelën): duhet t’i drejtohemi Jezusit; ai është ndërmje-tësuesi ynë i vetëm. Atë duhet predikuar: kjo është përshpirtëri serioze. Kjo që ata thonë në një anë është realitet. Mirëpo, si ia përshk-ruajnë këto thënie përshpirtërisë së vërtetë ndaj Virgjërës Mari që ta pengojnë atë, të folurit e tyre është një gjë shumë e rrezikshme, që më shumë është kurth dinake e djallit, që fshihet për kinse të mirë më të madhe. Kurrë më mirë nuk e nderojmë Jezu Krishtin se sa kur e nderojmë Virgjërën e shenjtë, sepse atë e nderojmë vetëm për arsye që të nde-rojmë më me përsosmëri Jezu Krishtin dhe pastaj i drejto-hemi si udhës e cila na shpie te qëllimi që është Jezu Krish-ti.

95. Kisha me Shpitin e Shenjt më parë e bekon Marinë e më vonë Jezu Krishtin: E bekuar je mbi të gjitha gratë dhe i bekuar është fryti i barkut tënd, Jezusi. Kuptimi i këtyre fjalëve nuk është kinse Maria është më e madhe se Biri i saj, ose e njëjtë me të, sepse nëse themi kështu do të ishte besëtytni e pa-durueshme, por do të thotë: që më përsosshmërisht ta bekojmë Jezusin, duhet që më parë ta bekojmë Marinë. Të themi pra me të gjithë nde-ruesit e vërtetë të Marisë, kun-dër nderuesve të saj frikacakë: O Mari, ti je e bekuar mbi të gjitha gratë, dhe i bekuar është fryti i barkut tënd, Jezusi.

3. Nderuesit sipërfaqësorë

96. Nderuesit sipërfaqësorë janë persona që e bëjnë nde-rimin e tyre ndaj Virgjërës së shenjtë me vepra të jashtme, sepse nuk kanë shpirtin e brendshëm, u konvenon vetëm sipërfaqësorja e përshpirtërisë. Ata lusin shumë rruzare, por me shpejtësi; marrin pjesë në shumë meshë të shenjta, por pa kujdes të veçantë; shkojnë në procesione, por pa kurrfarë përshpirtërie; regjistrohen në të gjitha lëvizjet, por nuk e përmirësojnë jetën e tyre, as që u kundërshtojnë ep-sheve të tyre e as nuk ecin rrugës së virtytshme të Virgjë-rës Mari. Atyre në përshpirtëri u pëlqen vetëm pjesa e ndje-shmërisë së saj, po nuk u pëlqen serioziteti i saj. Për këtë arsye nëse nuk ndjejnë përjetime kënaqësie në ushtrimet e tyre, mendojnë të mos bëjnë më asgjë dhe kundërshtojnë kështu që plotësisht i lëshojnë ose i bëjnë kur t’u bjerë në mend. Bota është plot me këtë lloj të nderuesve sipërfaqë-sorë. Ata janë kritikuesit më të ashpër të atyre që luten, per-sona që gjithsesi nuk e urrejnë mirësinë e jashtme, këtë përcjellëse të gjithhershme të përshpirtërisë së vërtetë, por më së shumti mundohen rreth brendësisë, sepse e konside-rojnë si thelbësore.

4. Nderuesit arrogantë

97. Nderuesit arrogantë janë mëkatarë, të cilët u janë lëshuar epsheve, ose janë këta dashurues të botës, që nën emrin e bukur të të krishterit dhe të nderuesit të Zojës, fshehin ose mendjemadhësinë ose mendjelehtësinë, ose papastërtinë, ose të dehurit, ose hidhërimin, ose sharjen, ose shpifjen, ose padrejtësinë, etj.; ata flenë qetë në mëny-rën e keqe të jetës, e nuk mundohen shumë rreth përmirë-simit të tyre, me arsyetimin se janë të përshpirtshëm ndaj Virgjërës; ata mendojnë se Hyji do t’i falë, se nuk do të vde-sin pa rrëfim dhe se nuk do të jenë të dënuar, sepse lusin rruzarene tyre, agjerojnë të shtunave, janë më levizjen e Rruzares se shenjtë ose të Shkapularit ose në kongregatat e Zojës, sepse e bartin petkun ose zinxhirin e Virgjërës Mari etj. Kur dikush u thotë se përshpirtëria e tyre nuk është gjë tjetër pos mashtrim djallëzor dhe arrogancë e rrezikshme që mund t’i zhbëjë, ata nuk duan ta besojnë këtë. Ata përgjigjen se Hyji është i mëshirshëm, nuk na ka krijuar që të na gjykojë; nuk ka njeri që nuk mëkaton; se ata nuk do të vdesin pa rrëfim; mjafton që në momentin e vdekjes të thuhet: kam mëkatuar; mandej se janë të përshpirtshëm ndaj Virgjërës së shenjtë; bar-tin shkapullar; lusin çdo ditë në mënyrë shembullore dhe pa mendjemadhësi shtatë Ati Ynë dhe shtatë Të falemi Mari në nderë të Virgjërës; nganjëherë lusin rruzaren dhe Oficin e Zojës, agjërojnë, etj. Për të vërtetuar atë që thonë dhe, që të verbohen edhe më shumë, i përtërijnë disa ngjarje, që i kanë dëgjuar ose i kanë lexuar në libra, qoftë të vërtetë apo të rrejshme – nuk është me rëndësi. Sipas këtyre ngjarjeve, disa personave u kanë pëlqyer disa lutje në nder të Virgjërës Mari, ose kanë bërë ndonjë ushtrim të përshpirtshëm dhe duke vdekur në mëkat të rrjedhshëm dhe pa rrëfim, ose janë ringjallur që të rrëfehen, ose u ka mbetur shpirti në trup në mënyrë të mre-kullueshme derisa janë rrëfyer, ose në momentin e vdekjes me ndërmjetësinë e mëshirshme të Zojës kanë fituar prej Hyjit pendim të përsosur dhe faljen e mëkateve të tyre dhe ashtu kanë shpëtuar. Për këtë shpresojnë se edhe ata në mënyrë të njëjtë do të fitojnë të njëjtin hir.

98. Megjithatë, asgjë në jetën e krishterë nuk meriton dë-nimin më të madh se sa kjo arrogancë djallëzore. A mund të thuhet se dikush me të vërtetë e do dhe e nderon Virgjë-rën e shenjtë, derisa me mëkatet e veta e rëndon, e shpo-ron, e kryqëzon në kryq dhe e shan pa kurrfarë mëshire Je-zu Krishtin, të Birin e saj? Po të konsideronte Maria për vete ligj të dashurisë të shpëtojë këtë lloj të njerëzve, ajo do të zgjidhte mëkatin dhe do të ndihmonte kryqëzimin dhe fyerjet që i bëheshin të Birit të saj, por kush do të guxojë edhe të mendojë në këtë?

99. Unë them se përshpirtëria ndaj Virgjërës Mari është më e shenjta dhe më seriozja pas përshpirtërisë ndaj Zotit tonë në të shenjtërueshmin Sakrament, për këtë përdorimi në këtë mënyrë do të nënkuptonte besëtytninë, pas marrjes së padenjë të kungimit do të ishte besëtytnia më e madhe që ekziston. Pranoj se nuk është e domosdoshme, nëse duam të jemi nderuesit e vërtetë të Zojës, të jemi aq shenjtër që të mos bëjmë asnjë mëkat, edhe pse këtë e dëshirojmë; por - kujdes çfarë them – duhet së pari të kemi vendimin e fortë se do t’i shman-gemi mëkatit të vdekshëm, i cili e lëndon Nënën hiç më pak se të Birin; e dyta, të mundohemi të mos bëjmë asnjë mëkat; e treta, të regjistrohemi në ndonjë lëviz-je, të lusim rruzaren ose lutje të tjera; të agjërojmë të shtu-nave etj.

100. Këto vepra të mira janë jashtëzakonisht të dobishme për kthim të mëkatarit më të madh; nëse lexuesi im është i tillë, po edhe nëse është me një këmbë në greminë, unë e këshilloj që t’i kryen ato, por, gjithsesi me njet që me ndër-mjetësinë e Virgjërës Mari të fitojë prej Hyjit hirin e pen-dimit të përsosur dhe faljen e mëkateve e të mbizotërojë mënyrën e jetës së tij të keqe, e kurrë mos t’i bëjë ato për të qëndruar i qetë në gjendje të mëkatit, krahas gjithë brejtjes së ndërgjegjes së tij, në të kundërtën e shembujve të Jezu Krishtit dhe të shenjtërve dhe përkundër vlerave të Ungji-llit të shenjtë.

5. Nderuesit e paqëndrueshëm

101. Nderuesit e paqëndrueshëm janë ata të cilët janë të përshpirtshëm ndaj Virgjërës Mari në moment dhe sipas natyrës; tash janë të mëdyshtë; njëherë janë në gatshëm të ndërmarrin gjithçka në shërbim të saj e pak më vonë nuk janë ata të njëjtët. Së pari do t’u sulen të gjitha përsh-pirtërive mariane dhe do të regjistrohen në lëvizjet e saj, e më vonë nuk u përmbahen rregullave të tyre. Ndërrohen si hëna dhe me të drejtë Maria nuk i do nën këmbët e veta se bashku me të, sepse janë të luhatshëm dhe të padenjë të numërohem shër-bëtorët e Virgjërës besnike, në të cilën besnikëria dhe qëndresa janë si të lindura. Në vend që të stërngarkohen me kaq lutje dhe ushtrime të për-shpirtshme, më mirë do të ishte të zgjedhin disa prej tyre dhe t’i kryejnë me dashuri dhe besnikëri, përkundër botës, djallit dhe trupit.

6. Nderuesit shtiracakë

102. Ekziston edhe lloji tjetër i nderuesve të rrej-shëm të Zojës. Këta janë nderuesit shtiracakë të cilët i mbulojnë më-katet e veta dhe mënyrën e keqe të jetës së tyre nën men-telin e kësaj Virgjëre besnike, që njerëzit t’i mbajnë për asish çfarë ata nuk janë.

7. Nderuesit vetjakë

103. Ka edhe nderues vetjakë, të cilët i drejtohen Virgjërës së shenjtë, që të fitojnë ndonjë garë, që t’i shmangen ndonjë fatkeqësie, të shërohen nga sëmundjet ose për ndonjë nevojë të ngjashme. Pa këto do të harronin edhe atë. Që të dy llojet janë nderues të rrejshëm, të cilët aspak nuk i pëlqejnë as Hyjit e as Nënës së tij të shenjtë.

104. Pra, të ruhemi shumë që të mos jemi në numrin e nde-ruesve kritik, të cilët asgjë nuk besojnë dhe gjithçka kriti-kojnë; nderues frikacakë të cilët frikësohen që përshpirtëria e madhe ndaj Virgjërës mos të dëmtojë nderimin ndaj Jezu Krishtit; nderues sipërfaqësor të cilët tërë përshpirtërinë e tyre e vënë në ushtrime të jashtme; nderues arrogantë, të cilët duke nderuar rrejshëm Virgjërën Mari qelben në mëkatet e tyre; nderuesve të paqëndrueshëm, të cilët lehtë ndërrojnë ushtrimet e tyre të përshpirtshme ose plotësisht i lëshojnë në kohën e tundimit sado të vogël; nderuesve dyfytyrësh, të cilët regjistrohen në lëvizjet e Zojës dhe bartin petkun e Zojës, që njerëzit t’i konsiderojnë si të mirë; dhe më në fund nderuesit vetjakë, të cilët i drejtohen Vir-gjërës së shenjtë vetëm që të lirohen nga të këqijat trupore ose të fitojnë të mira të përkohshme.