Shkarko PDFdownload

Shqyrtim mbi përshpirtërinë e vërtetë ndaj së lumes Marisë Virgjër - Kapitulli i dytë

Spis treści

 

Kapitulli i dytë

MARIA NË MISTERIN E KISHËS DHE SHËNJTËRIMIT TË SHPIRTRAVE

22. Siç janë sjellë tri Vetat Hyjnore tek mishërimi dhe ardhja e parë e Jezu Krishtit, ashtu sillen gjithmonë, në mënyrë të papashme në Kishën e shenjtë, dhe ashtu do të sillen deri në mbarim të shekujve tek ardhja e mbrame e Jezu Krishtit.

Bashkëpunëtorja e Hyjit

23. Hyji Atë bëri bashkimin e të gjitha ujërave dhe e quajti det; ai bëri bashkimin e të gjitha hireve të cilin e quajti Mari. Ky Hyj i madh ka thesarin tejet të madh ose depo ku ka mbyllur gjithçka që ka të mirë, të shkëlqyeshme, të rrallë dhe të çmueshme, deri Birin e vet të dashur. Ky thesar i paçmueshëm është Maria, të cilën shenjtërit e quajnë «The-sar i Zotit»; me plotësinë e saj njerëzit begatohen.

24. Hyji Bir i dha Nënës së vet gjithçka që arriti me jetën e tij, meritat e tij të patregueshme dhe virtytet e tij të mreku-llueshme dhe e bëri arkëtare të tërë trashëgimisë që ia dha Ati. Vetëm përmes saj i vë në veprim meritat e veta në gjymtyrët e tij, i zbukuron me virtytet e veta dhe u ndan hiret e veta; ky është burimi i tij mistik ku ai me begati dhe butësi e derdh ujin e mëshirës së vet.

25. Shpirti i Shenjt - Hyji i dha Marisë, të fejuarës së tij bes-nike dhuratat e veta të patregueshme dhe atë e zgjodhi për ndarëse të të gjithë asaj çka ai kishte. Për këtë ajo ndan të gjitha dhuratat dhe hiret e tij atij cilit ajo dëshiron, sa do dhe kur do, dhe asnjë dhuratë qiellore nuk i dhurohet njerëz-ve nëse nuk kalon përmes duarve të saj virgjërore. Ky është vullneti i Hyjit që desh që gjithçka të kemi përmes Marisë; sepse ashtu u desh që i Gjithëpushtetshmi të pa-surojë, të ngritë dhe të pasu-rojë atë e cila u varfërua, u përvujtërua dhe u fsheh me përvujtërinë e saj deri në fund të asgjësi-mit të jetës së saj. Ja këto janë ndjenjat e Kishës dhe të etërve të shenjtë.

26. Të flas të urtëve bashkëkohorë, të gjithë këtë që e them thjesht, do ta vërtetoja më gjerësisht përmes Shkrimit të Shenjtë dhe shkrimeve të etërve të shenjtë me thëniet në gjuhën latine, kisha sjellë edhe shumë arsye të tjera dhe të forta, të cilat gjithkush mund t’i gjejë në librin Kurora e trefishtë e Virgjërës nga atë Poiré, ku ai i shtjellon gjerë e gjatë. Mirëpo, nëse unë u flas posaçërisht të varfërve, të thjeshtëve, atyre që janë vullnetmirë dhe që kanë fe më të madhe se sa kanë shumica e njerëzve të arsimuar dhe të cilët për këtë arsye besojnë më me thjeshtësi dhe me merita më të mëdha, ashtu e kam më lehtë t'u shpjegoj të vërte-tën duke mos u humbur në citatet latine të cilat ata nuk i kuptojnë, edhe nëse për ndonjë rast e sjell ndonjë, por gjithsesi nuk shkoj për t’i shumë-zuar ato.

Të vazhdojmë. Funksioni amnor i Marisë

27. Pasi hiri e përsos natyrën dhe lavdia e përsos hirin, është më se e vërtetë se Zotëria ynë është Biri i Marisë edhe në qiell siç ishte edhe në tokë dhe se e ka mbajtur me bes-nikëri nënshtrimin dhe dëgjesën e fëmijës më të përsosur ndaj nënës më të mirë ndër të gjitha nënat, por duhet të ru-hemi që këtë varshmëri të mos e kuptojmë si ndonjë për-vujtërim dhe mospërsosmëri të Jezu Krishtit. Maria është pakufishëm më e ulët se Biri i saj që është Hyj, dhe nuk i urdhëron siç i urdhëron nëna tokësore birit të vet, i cili është më i ulët se ajo. Pasi që Maria plotësisht është e shndërruar në Hyjin me hir dhe lavdi, e cila të gjithë shenj-tërit në të i shndërron, ajo as nuk pyet gjë e as që do gjë dhe as që bën asgjë që do të ishte kundër vullnetit të pand-ryshueshëm dhe të amshuar të Hyjit. Vërtet lexohet në veprat e shën Bernardit, Bernardinit, Bo-naventurës etj. se gjithçka në tokë dhe në qiell është e nënshtruar Virgjëres së shenjtë edhe vetë Hyji; pra ata me këtë duan të shprehin vetëm atë se sa është i madh pushteti që ia ka dhuruar Marisë dhe duket që ajo ka të njëjtën fuqi që ka edhe Hyji dhe se lutjet e saj dhe kërkesat janë të fuqishme te Hyji, sa që madhëria e tij gjithmonë i kon-sideron si urdhër dhe Hyji askurrë nuk i kundërshton lu-tjes së Nënës së tij të dashur, sepse ajo gjithmonë është e përvuajtur dhe e përshtatur vullnetit të tij. Nëse Mojsiu me fuqinë e lutjes së vet e ndaloi hidhërimin e Hyjit mbi izraelitët me aq sukses sa që Zoti i tejetlartë dhe i mëshirshëm nuk deshi t'i kundërshtojë, por e pyeti Moj-siun që ta lejojë të zbrazë hidhë-rimin e tij dhe të dënojë popullin e rebeluar sa më shumë (krah.Dal 32,10-14), atëherë do të kemi njohuri për lutjen e përvuajtur të Marisë, Nënës së denjë të Hyjit, lutja e së cilës është më e fortë te Madhëria e tij se sa lutja dhe ndërmjetësimi i të gjithë engjëjve dhe shenjtërve në qiell dhe në tokë!

28. Maria u urdhëron në qiell engjëjve dhe të lumturve. Si dhuratë për përvujtërinë e saj të thellë, Hyji i dha aftësinë dhe shërbimin që vendet e zbrazëta t’i mbushë me shenjtër prej të cilëve për shkak të mendjemadhësisë u dëbuan engjëjt e padëgjueshëm. Vullneti i të Gjithëpushtetshmit, i cili i lartëson të përvuajturit, është që qielli, toka dhe ferri me hatër o me zor t'i nënshtrohen urdhrave të Marisë së për-vuajtur të cilën e ka lënë për zotëreshë të parë të qiellit dhe të tokës, udhëheqëse të ushtrisë së vet, arkëtare të pasurisë së vet, ndarëse të hireve të tija, krijuesen e mrekullive të veta të mëdha, ripërtëritjen e njerëzimit, ndërmjetësue-sen e njerëzve, shkatërruesen e armiqve të Hyjit dhe shoqen besnike të madhërive dhe lavdive të veta.

Shenja e fesë së vërtetë

29. Hyji Atë do që përmes Marisë të ketë fëmijë deri në mbarim të shekujve dhe ai i thotë: Përqendrohu në Jakobin (Sir 24,13) që do të thotë përqëndrohu dhe ba-no në mesin e fëmijëve të mi dhe të parazgjedhurve, parafigura e të cilëve është Jakobi, e jo në fëmijët e djallit dhe të të përjashtuarve, parafigura e të cilëve është Ezavi.

30. Sikurse në lindjen natyrore dhe trupore egzistojnë babai dhe nëna, ashtu edhe në atë mbinatyrore dhe shpirtërore ekziston babai, e ky është Hyji dhe nëna, e kjo është Maria. Të gjithë fëmijët e vërtetë dhe të parazgjedhurit e kanë Hyjin si Atë dhe Marinë si nënë; e kush nuk e ka Marinë për nënë: heretikët, të ndarët etj., të cilët e urrejnë ose shikojnë me mëni ose me zemër ftoh-tësi Virgjërën, nuk e kanë Hyjin për atë, sado që ata lëvdohen se e kanë, sepse nuk e kanë Marinë për nënë. Po ta kishim për nënë do ta donin dhe do ta nderonin sikurse që çdo fëmijë i vërtetë në mënyrë të natyrshme e do dhe e nderon nënën e vet, e cila i ka dhuruar jetën. Shenja më e qëndrueshme dhe më e bindshme përmes së cilës i dallojmë heretikët, njeriun i cili përhap mësimin e gabueshëm, të dëbuarit, në njërën anë, nga të paracaktuarit në anën tjetër, është se heretiku dhe i dëbuari e urrejnë Vir-gjërën e shenjtë ose janë të ftohtë ndaj saj, dhe mundohen që me fjalë ose vepër të zvogëlojnë nderimin dhe dashu-rinë ndaj saj. Ata këtë e bëjnë haptas dhe fshehtas, nganjë-herë me arsyetime të bukura. Mjerim. Hyji Atë nuk i ka thënë Marisë që të vendoset në ta, sepse ata janë Ezavët.

Nëna e të krishterëve

31. Hyji Bir dëshiron që të formojë vetveten dhe në mënyrë të pandërprerë të mishërohet në gjymtyrët e veta përmes Nënës së tij të dashur, prandaj i thotë: Merre për pronë Izraelin (Sir 24,13). Si të donte të thoshte me këtë: Hyji, Ati im, m’i ka dhënë në pronë të gjithë popujt e tokës, të gjithë njerëzit, të mirët dhe të këqijtë, të parazgjedhurit dhe të dëbuarit. Të parët do t'i udhëheq me shkopin e artë kurse të tjerët me atë të hekurt. Njerëzve do t'u jem atë e të tjerëve hakmarrës i drejtë e të gjithëve gjykatës. Por, ti o nëna ime e dashur, ti do të kesh për trashëgim dhe pronë vetëm të parazgjedhurit, figura e të cilëve është Izraeli; si nënë e mirë ti do t’i lindësh, t’i ushqesh, t’i edukosh; e si zotëruese e tyre ti do t'i udhëheqësh, do t'i drejtosh dhe do t'i mbrosh.

32. “Njeri dhe njeri në të është i lindur”(Ps 87,5) thotë Shpirti i Shenjtë. Disa etër i shpjegojnë këto fjalë ashtu se njeriu i parë që u lind prej Marisë, Njeriu-Hyj, Jezu Krishti, e tjetri është vetëm njeri, i bijëzuari i Hyjit dhe i Marisë. Nëse Jezu Krishti, Kryet e njerëzimit, u lind prej Marisë, atëherë edhe të paracaktuarit, të cilët janë gjymtyrët e kësaj Koke, me doemos duhet të lindin prej saj . Askurrë e njëjta nënë nuk e sjell në këtë botë kryet pa gjymtyrë, as gjym-tyrët pa krye, sepse kjo do të ishte shkatërrim në natyrë; njëjtë në nivelin e hirit Kryet dhe gjymtyrët i lind e njëjta nënë. Nëse ndokush prej trupit mistik të Krishtit, ndonjë i paracaktuar, lind prej ndo-një nëne tjetër, e jo prej Marisë, e cila e ka lindur Kryet, ky në të vërtetë nuk do të ishte i pa-racaktuar as prej Jezu Krishtit, por shëmtim në nivelin e hi-rit.

33. Krahas kësaj, pasi që Jezusi është fryti i Marisë tani dhe përgjithmonë, siç përsëritin për të qielli e toka me mijëra e mijëra herë: Dhe i bekuar është fryti i barkut tënd, Jezus, kjo është sigurisht se Jezu Krishti me të vërtet është fryt dhe vepër e Marisë, sikur për çdo njeri që e posedon ashtu edhe për çdo njeri në përgjithësi. Për këtë arsye, nëse ndo-një besimtar e ka formuar Jezusin në zemrën e vet, ai lirisht mund të thotë: “I qoftë lavdi Marisë! Atë, të cilin e posedoj, është vepër dhe fryt i saj; pa të unë, nuk do ta kisha”. Ma-risë mund t'i përshkruhen më me të drejtë se sa shën Pali ia përshkruan vetvetes, këto fjalë: Fëmijët e mi që unë ju ri-lind me dhemba rishtas deri që Krishti të formohet në ju. (Gal 4,19). Unë lind - thotë Maria – çdo ditë fëmijët e Hyjit, për derisa Jezusi, Biri im, të mos formohet në ta në plo-tësinë e moshës së vet. Shën Augustini e mbilartësoi vetveten dhe gjith-çka kam thënë unë, kur tha se të gjithë të paracaktuarit, që të mund t'i përgjigjen pamjes së Birit të Njeriut, deri sa janë në botë, janë të fshehur në kraharorin e Virgjërës tejet të shenjtë, ku kjo Nënë e mirë i mbron, i ushqen, i mban dhe i edukon, deri sa që pas vdekjes së tyre t'i lind për lavdi, e atëherë edhe është ditëlindja e tyre e vërtetë, siç e quan Kisha vdekjen e të drejtëve . Misteret e hirit, të panjohura për të dëbuarit, pak të njohura të parazgjedhurve.

Bashkëpunëtorja e Shpirtit të Shenjt

34. Hyji, Shpirti i Shenjtë dëshiron që të formojë në të të zgjedhurit, prandaj asaj i thotë: Rrënjosu në të zgjedhurit e mi. (Sir 24,13) Lëshoji, e dashura ime dhe e fejuara ime rrënjët e të gjitha virtyteve tua në të zgjedhurit e mi, që të shumohen gjithnjë e më shumë. Aq kënaqësi kam ndjerë në vetvete kur duke jetuar në tokë, kam kryer virtytet më të përsosura që edhe sot dëshiroj të të gjej në tokë e të mos detyrohesh që ta lëshosh qiellin. Për këtë ripërtëritu në të zgje-dhurit e mi, që në ta me kënaqësi të shoh rrënjët e fesë sate të patundshme, përvujtërisë sate të thellë, vetëmohimit tënd të përgjithshëm, lutjes sate të lartësuar, dashurisë sate të zjarrtë, shpresës sate të gjithhershme dhe të gjitha virty-teve tua. Ti je e fejuara ime, gjithnjë njësoj besnike, njësoj e pastër dhe njëjtë e frytshme siç ke qenë dikur. Feja jote le të m’i dhurojë besimtarët, pastërtia jote le të më japë virgjërat, pëlleshmëria jote le të më dhurojë të zgjedhurit që janë tempulli im.

35. Kur Maria të rrënjoset në ndonjë shpirt, ajo këtu krijon mrekulli të hirit si vetëm ajo mundet, sepse vetëm ajo është Virgjëra e frytshme, e cila s’ka pasur kurrë as nuk do të ketë kurrë të ngjashme me të në pastërti. Maria krijoi me Shpirtin e Shenjtë veprën më të madhe që ndonjëherë ka qenë dhe që do të jetë, Hyjin – Njeri dhe ajo do të krijojë besnikërisht vepra më të mëdha edhe në kohërat e mbrame. Asaj i është rezervuar krijimi dhe edukimi i shenjtërve të mëdhenj të cilët do të paraqiten në mbarimin e kohërave, sepse vetëm kjo Virgjër e mreku-llueshme dhe e jashtëzakonshme mund të krijojë me Shpirtin Shenjt gjëra të rëndësishme dhe të veçanta.

36. Kur Shpirti i Shenjt, i fejuari i saj, e gjen Marinë në ndonjë shpirt, ai aty fluturon dhe hyn në plotësinë e vet dhe atij shpirti i dhurohet aq më shumë sa më shumë vend t’i japë ai të fejuarës së vet. Një nga shkaqet pse Shpirti Shenjt tani nuk bën mrekulli të mëdha në shpirtra është se në shpirtra nuk gjen mjaft bashkim me të Fejuarën e tij besnike dhe të pandashme. Po them: me të Fejuarën e pandashme sepse Shpirti i Shenjtë, kjo dashuri në mes të Atit dhe të Birit që kur e fejoi Marinë që të formojë Jezu Krishtin, Kokën e të zgjedhurve dhe atë në të zgjedhurit, prej atëherë nuk është ndarë, sepse ajo i mbeti gjithmonë besnike dhe e pëlleshme.

Përshpirtëria ndaj Virgjërës së shenjtë është e nevojshme

37. Prej kësaj rrjedh qartë ky përfundim: së pari se Maria pranoi prej Hyjit pushtet mbi shpirtra të të zgjedhurve. Me të vërtetë, ajo nuk do të mund të vendoset në ta sikur i ka urdhëruar Hyji Atë, as t'i formojë, t’i ushqejë, as t’i lindë për jetë besnike si nëna e tyre, as t'i ketë për trashëgimi të vetën dhe pjesë të saj, as t’i formojë në Jezu Krishtin as Krishtin në ta, as të lëshojë në zemrat e tyre rrënjët e vir-tyteve të veta, as të jetë shoqja e pandashme e Shpirtit të Shenjt në të gjitha veprat e tij të hirit: them, nuk do të mund të bënte ajo asgjë po të mos kishte pushtet dhe zotërim në shpirtrat e tyre sipas lejes së veçantë të të Gjithëpushtet-shmit, i cili duke i dhënë pushtet mbi Birin e vet të natyr-shëm i dha pushtet edhe mbi fëmijët e tij të adoptuar dhe këtë jo vetëm sa i përket trupit, por edhe sa i përket shpir-tit.

38. Maria është Mbretëresha e tokës dhe e qiellit sipas hirit, sikurse Krishti që është mbret sipas natyrës dhe sipas të drejtës së ngadhënjimtarit. Por, sikurse që është mbretëria e Jezu Krishtit posaçërisht në zemra kjo është në brendësinë e nje-riut sipas asaj fjale: Mbretëria e Hyjit është në ju-ve (Lk 17,21) gjithashtu është mbre-tëria e Virgjërës së shenjtë veçmas në brendësinë e njeriut, do te thotë në shpirtin e njeriut dhe mu në shpirtra Maria me të Birin e saj pranon lavdinë më të madhe se sa në të gjitha krijesat që shihen. Për këtë me shenjtër mund ta quajmë Mbretëreshë të zem-rave.

39. E dyta, duhet të përfundojmë: nëse Virgjëra e shenjtë është e domosdoshme për Hyjin me doemosdoshmëri të kushtëzuar, të kushtëzuar me vullnetin e tij, aq më shumë është e nevojshme për njerëzit që të mund të arrijnë qëlli-min e tyre përfundimtar. Për këtë nuk guxohet të përzihet përshpirtshmëria ndaj Virgjërës tejet të shenjtë me përsh-pirtërinë ndaj shenjtërve të tjerë si të mos na ishte përsh-pirtëria ndaj Marisë më e doemosdoshme ose si të ishte mbi detyrën tonë.

40. Dijetari dhe i përshpirtshmi Suarez, jezuit, i urti dhe dashamiri i Hyjit, Justus Lipsius, doktor nga Louvaini, dhe shumë të tjerë, kanë shprehur ndjenjat e etërve si p.sh. të shën Augustinit, të shën Efremit, të gjakonit prej Edesit, të shën Qirilit të Jerusalemit, të shën Germanit të Carigradit, të shën Damjanit të Damaskut, të shën Anselmit, të shën Bernardinit, të shën Tomës dhe shën Bonaventurës kur kanë thënë dhe kanë argumentuar patundshëm se përsh-pirtëria ndaj së Lumes Virgjër është për shëlbim: si shenjë e qartë se dikush është i dëbuar nëse s’ka dashuri ndaj saj, çfarë shpalli edhe vetë Ekolampadi dhe disa nga heretikët; në të kundërtën është shenjë e pagabueshme se është i rilindur ai i cili është plotësisht dhe besnikërisht i përkush-tuar dhe i përshpirtshëm ndaj saj.

41. Këtë e dëshmojnë rastet dhe fjalët prej Besë-lidhjes së Vjetër dhe Besëlidhjes së Re, këtë e dëshmojnë thëniet e shenjtërve, këtë na mëson dhe na tregon mendja dhe për-voja. Vetë djallin dhe shërbëtorët e tij shumë herë i shtyn fuqia e së vërtetës që, edhe duke mos dëshiruar, e pranojnë këtë. Kam bërë përmbledhje të madhe thënie prej etërve të shenjtë dhe mësuesve që të konfirmoj këtë të vërtetë. Që të mos jem i gjatë, po sjell këtu vetëm një thënie: Përshpir-tëria ndaj teje, o Virgjër e shenjtë - thotë shën Gjoni i Damas-kut – është si armë shpëtimprurëse që Hyji u jep atyre të cilët do t’i shpëtojë.

42. Mund të sjell këtu shumë ngjarje të cilat ar-gumentojnë të njëjtën thënie; për shembull ngjarjen që e përmendin an-alet e shën Françeskut kur shenjti në entuziazmin e tij i pa shkallët e mëdha që depërtonin deri në qiell e në krye të tyre pa Virgjërën e shenjtë. Dhe iu zbulua për arsye se në-për këto shkallë duhet të ngjitet ai që do të shkojë në qiell. Ose ajo ngjarja e shënuar në analet e shën Dominikut, kur pesëmbëdhjetëmijë djaj e pushtuan shpirtin e një heretiku të shkretë, afër Carcassonne, ku shën Dominiku e mbajti predikimin mbi Rruzaren. Këta djaj, sipas urdhrit të Vir-gjërës tejet e shenjtë, në turpin e vet të madh u detyruan të pranojnë shumë të vërteta të mëdha dhe ngushëlluese sa i përket përshpirtërisë ndaj Virgjërës Tejetshenjte. Këtë ata e shprehën me aq fuqi dhe qartësi sa që nuk është e mundur që dikush të lexojë këtë ngjarje dhe fjalim lavdërimi e të mos qajë nga gëzimi, nëse ka bile pak përshpirtëri ndaj së lumes Virgjër.

Maria edhe më shumë u është e nevojshme atyre që janë të thirrur në përsosmëri të veçantë

43. Nëse përshpirtëria ndaj Virgjërës së shenjtë është thjesht e nevojshme të gjithë njerëzve që të shëlbohen, aq më e nevojshme është për ata që janë të thirrur në përsos-mëri të veçantë; dhe nuk besoj se ndonjë person mund të arrijë njësim të brendshëm me Shëlbuesin tonë dhe besni-këri të përsosur me Shpirtin e Shenjt pa njësimin më të ngushtë me Virgjërën e Tejetshenjtë dhe pa varshmërinë e madhe ndaj ndihmës së saj.

44. Vetëm Maria ka gjetur hir te Hyji (krah. Lk 1,30) pa ndihmën e asnjë krijese. Të gjithë që kanë gjetur hir pas saj te Hyji, e kanë gjetur vetëm përmes saj, por edhe të gjithë që do të lindin më vonë, vetëm përmes saj do të gjejnë hir. Ajo ishte veç hirplote kur e përshëndeti engjëlli Gabriel (krah. Lk 1,28) e Shpirti Shenjtë përsëri me mbushulli e dhuroi me hire kur e mbuloi me hijen e tij të patreguesh-me. Këtë plotësi të dyfishtë ajo e shumëzoi prej ditës në ditë, prej çastit në çast ,aq sa e arriti shkallën e pamatshme dhe të paarritshme të hirit. Për këtë arsye i Gjithëpush-tetshmi e bëri arkëtaren e vetme të pasurisë së vet dhe të vetmen ndarje të hireve të tij, që ajo të fis-nikërojë, të edu-kojë dhe të pasurojë atë që do, që ta shpjerë në rrugën e ngushtë qiellore, që ta shpjerë nëpër derë të ngushtë të je-tës, që ta shpjerë nëpër të gjitha pengesat dhe t’i japë fro-nin, skeptrin dhe kurorën e mbretërisë. Jezusi gjithmonë dhe gjithkund është fryt dhe Bir i Ma-risë, kurse Maria është gjithkund e gjithmonë pemë e cila e sjellë këtë fryt je-tësor dhe nënë e vërtetë e cila e lind.

45. Hyji i dorëzoi vetëm Marisë çelësat e visarit të dashu-risë hyjnore dhe i dha fuqinë që të ecë udhëve më të ma-dhërishme dhe më misterioze të përsosjes dhe në to të udhëheqë edhe të tjerët. Vetëm Maria u lejon hyrjen në pa-rajsën tokësore fëmijëve të shkretë të Evës jo-besnike, që atje me Hyjin të shëtisin me kënaqësi, që aty të fshihen prej armiqve të vet; që aty të ushqehen me frytin e pemës së je-tës, duke mos iu frikësuar vdekjes nga pema e njohjes së të mirës dhe të së keqes dhe këtu me përbirje të gjatë pinë ujin qiellor nga ky burim qiellor që këtu buron me begati; ose më mirë, pasi që ajo vetë është parajsa tokësore, kjo tokë virgjërore dhe e bekuar prej nga qenë dëbuar Adami dhe Eva, vetë u lejon të hyjnë atyre që do t’i shenjtërojë.

46. Përkrahjen tënde e kërkojnë princat e popujve, të shërbehem me shprehjet e Shpirtit të Shenjt, sipas shpjegimit të shën Bernardit – dhe do ta kërkojnë gjatë shekujve” e posaçë-risht në mbarim të botës. Kjo do të thotë se shenjtërit më të mëdhenjë dhe shpirtrat më të pasur me hire dhe virtyte do t’i luten me qëndresë Virgjërës së shenjtë dhe do ta kenë gjithmonë parasysh si shembullin e vet më të përsosur që ta imitojnë dhe si ndihmëtare të fortë e tyre, e cila do t’u ndihmojë.

47. Kjo, them, do të ndodhë posaçërisht në mba-rim të bo-tës dhe ajo së shpejti, sepse i Gjithëpushtetshmi do që me Nënën e tij të shenjtë të formojë shenjtër të mëdhenjë, të cilët do të tejkalojnë shumë shenjtër të tjerë në shenjtëri, siç lartësojnë cedrat e Libanit kaçubat e vogla, siç qe lajmëruar një shpirti të shenjtë , jetën e të cilit e ka përshkruar mons. de Renty.

48. Hyji do t’i zgjedhë këta shpirtra të mëdhenj, plot me hire dhe zell, që t’i kundërvihen armiqve të tij, të cilët do të tërbohen në të gjitha anët. Ata do të jenë të përshpirtshëm sidomos ndaj Virgjërës së shenjtë, e cila do t’i shndritë me dritën e vet, do t’i ushqejë me qumështin e vet, do t’i udhë-heqë me shpirtin e vet, do t’i përkrahë me të djathtën e vet dhe do t’i ruajë me mbrojtjen e vet, kështu që këta admi-rues të Marisë me një dorë do të luftojnë, kurse me tjetrën do të ndërtojnë. Më një dorë do të luftojnë, rrëzojnë, rrënoj-në heretikët dhe herezat e tyre, skizmatikët dhe skizmat e tyre, idhujtarët dhe idhujt e tyre dhe mëkatarët me ateiz-min e tyre; me dorën tjetër do të murojnë tempullin e Salo-monit të vërtetë dhe qytetin misterioz të Hyjit, do të thotë Virgjëren e shenjtë, të cilën etërit e shenjtë e quajnë Tem-pulli i Salomonit dhe Qyteti i Hyjit. Ata do ta nxisin tërë botën, me fjalë dhe me shembull, në përshpirtri të vërtetë ndaj Marisë. Kjo do t'u krijojë shumë armiq, por edhe shumë fitore dhe lavdi, lavdi të cilat vetëm Hyjit i takojnë. Këtë Hyji ia zbuloi shën Vink Fererskut, apostullit të madh të shekullit të vet, siç e ka shënuar vetë në veprat e veta. Duket se këtë e paratha Shpirti i Shenjt në psalmin 59. ku thotë: “Le të dihet se Hyji mbretëron në Jokobin deri në mbarim të botës. Në mbrëmje kthehen, ulërijnë si qentë dhe vrapojnë nëpër qytet” (Ps 59,7.14). Ky qytet të cilin do ta gjejnë në mbarim të botës, ku do të drejtohen dhe ku do të shuhet uria për drejtësi, i cili do t'i tundojë, është Virgjëra e shenjtë, të cilën Shpirti i Shenjt e quan Qytet i Hyjit dhe Shkëmb i Hyjit (Ps 87,3).