Shkarko PDFdownload

Shqyrtim mbi përshpirtërinë e vërtetë ndaj së lumes Marisë Virgjër - Kapitulli i katërt

Spis treści

 

Kapitulli i katërt

VEPRIMET E MREKULLUESHME QË I BËN KJO PËRSHPIRTËRI NË SHPIRTIN QË ËSHTË BESNIK

1. Njohuria e urtë dhe urrejtja e vetvetes

213. Vëllai im i dashur, nëse qëndron besnik në ushtri-me të brendshme dhe të jashtme të kësaj përshpirtërije, të cilat do t’i tregoj pak më vonë, të jesh i bindur se së pari, me dritën që do të japë Shpirti i Shenjtë përmes Marisë, të fejuarës së vet të dashur, të njohësh thellë-sinë tënde të mbrapshtë, pritësinë tënde dhe mos aftësinë për asnjë të mirë dhe nën rrjedhën e kësaj njohurie vetë do të urrehesh dhe me keqardhje do të mendosh në vetvete. Do të konsiderohesh kërmill tërë-sisht i mbështjellë me jargët e tij, ose bretkosë, me dre-gëza, që helmon gjithçka me helmin e saj, ose gjarpër i keq që gjithçka bën vetëm për të mashtruar. Më në fund, Nëna e përvuajtur do të të bëjë pjesëtar të për-vujtërisë së saj të thellë, prej së cilës do ta urresh vet-veten, nuk do të urresh askënd dhe do të jesh i kënaqur që je i urrejtur.

2. Pjesëmarrja në fenë e Marisë

214. Mandej Virgjëra Mari do të të bëjë pjesëtar të fesë së vet, e cila në tokë ishte më e madhe se feja e të gjithë patriarkëve, engjëjve dhe e të gjithë shenjtërve. Ajo, tani kur mbretëron në qiell, nuk e ka më atë fe, sepse i sheh qartë të gjitha gjërat në Hyjin, me dritën e lavdisë; prapëseprapë, me lejen e të Gjithëpushtetshmit, ajo këtë fe nuk e humb duke hyrë në lavdi, por e ruajti, që në Kishën udhëtare t’ua japë besnikëve të saj më të mëdhenj. Pra, sa më shumë që të fitosh kujdesin e kësaj Mbretë-reshe dhe Virgjëre besnike, aq më shumë do të kesh fe të pastër në gjithë sjelljen tënde: fe të pastër, e cila do të bëjë të pandjeshëm për gjithçka që preket dhe që është e jashtëzakonshme; fe të gjallë dhe të përshkuar me dashuri, përmes së cilës të gjitha veprat do t’i bësh ve-tëm nga nxitja e dashurisë më të pastër; fe të qëndrue-shme dhe të palëkundshme si shkëmb, e cila do të të bëjë që të qëndrosh i palëkundshëm dhe kryelartë në mes të detit të tërbuar dhe të vuajtjeve; fesë vepruese dhe mendjehollë, e cila si ndonjë frymë misterioze do të të hapë hyrjen në të gjitha fshehtësitë e Jezusit, në gjërat e fundit të njeriut dhe në vetë zemrën e Hyjit; fesë kurajoze, prej së cilës pa mëdyshje do të ndërma-rrësh dhe do të kryesh vepra të mëdha për Hyjin dhe shpëtimin e shpirtrave; më në fund fesë, e cila do të të jetë shpatë e zjarrtë, jeta jote në Hyjin, pasuri jotja e fshehur e urtisë hyjnore dhe armë e gjithëfuqishme me të cilën do të mund të shërbehesh që të shëndrisësh ata të cilët janë në errësirë dhe në hijen e vdekjes; të ndezësh indiferencë dhe tek ata të cilëve u duhet ari i skuqur i dashurisë; t’u japësh jetën atyre që kanë vde-kur në mëkat; t’i prekësh dhe t’i nxitësh me fjalët e tua të buta dhe të fuqishme zemrat e mermerta dhe cedrat e Libanit; dhe më në fund t’i ikësh djallit dhe të gjithë armiqve të shëlbimit.

3. Hiri i dashurisë së pastër

215. Nëna e dashurisë së bukur atëherë do të të marrë prej zemrës çdo skrupull dhe frikë robërie. Ajo do të hapë dhe do të zgjerojë zemrën, që të mund të vraposh udhës së urdhërimeve të Birit të saj me liri të shenjtë të fëmijëve të Hyjit, dhe që zemra të ndizet me atë dashuri të pastër, pasurinë e së cilës ajo e ruan; ashtu që sjellja jote më nuk do të jetë e përshkuar me frikë para Hyjit, i cili është dashuri, sikurse deri më tani, por me dashuri të pastër. Ti do ta shikosh si Atin e mirë të cilit do të mundohesh t’i pëlqesh pa ndërprerë dhe me të cilin do të komuni-kosh me shpresë si fëmija me Atin e vet të mirë. Nëse, ndoshta fatkeqësisht do ta lëndosh, menjëherë do të përvujtërohesh dhe përvujtërisht do të kërkosh falje, thjesht do t'ia shtrish dorën dhe do të ngrihesh pa hi-dhërim dhe shqetësim dhe do ta vazhdosh rrugën drejt tij pa shpirtligësi.

4. Shpresë e madhe në Hyjin dhe në Marinë

216. Virgjëra e shenjtë do të përmbushë edhe më tej me shpresë në Hyjin dhe në vetveten: 1. Sepse nuk do ti ofrohesh më Jezusit vetëm, por gjithmonë përmes kësaj Nëne të mirë; 2. Sepse, kur i ke dhënë të gjitha meritat e tua, hiret dhe kompensimet që me to të disponojë si-pas dëshirës së vet, ajo do të të japë virtytet e veta dhe do të të zbukurojë me meritat e saja, atëherë do të mund t’i thuash me shpresë Hyjit: Ja shërbëtorja e Hyjit, më ndodhtë siç the ti (Lk 1,38) ; 3. Sepse, pasi që i je dhu-ruar plotësisht, me shpirt dhe trup, ajo është zemër-gjerë me zemërgjerët, besa edhe më zemërgjerë se ata, për kthim do të të dhurohet ty në mënyrë të mreku-llueshme, por të vërtetë e do të mund t’i thuash lirisht: I yti jam, Virgjër e shenjtë, më shpëto! (krah. Ps 119, 94). Ose do të thuash, siç kam përmendur më parë, me nxënësin e dashur: “Të mora te vetja – të mora, Nënë e shenjtë, për krejt të mirën time.” Do të mund të thuash edhe me shën Bonaventurën: “Zonja dhe Shpëtimtarja ime e dashur, do të punoj me shpresë dhe nuk do të frikësohem, sepse ti je forca ime dhe lavdia në Hyjin ”... Ose përsëri me të njëjtin: “Krejt jam i yti dhe gjithçka e imja është jotja, o e lavdishmja dhe mbi të gjitha krijesat Virgjër e bekuar; ja do të vë si vulë në zemrën time, sepse dashuria jote është e fortë si vdekja ”. Edhe Hyjit do të mund t’i thuash me pro-fetin: Nuk kre-nohet zemra ime as nuk madhështohen sytë e mi, as nuk jepem pas punëve të mëdha, as pas sendeve që janë mbi fuqitë e mia. Nëse s’kam menduar me përvujtëri, por kam lartësuar veten, le të më kthehet si fëmijës së dëbuar prej nënës së vet (krah. Ps 131,1-2). Si të thoshte: O Zot, as sytë e as zemra nuk kanë pse të krenohen, as të kër-kojnë gjëra të mëdha dhe të mrekullueshme; krahas gjithë kësaj nuk jam mjaft i përvuajtur, por e kam ngri-tur dhe trimëruar zemrën time me shpresë. Unë jam si fëmijë i larguar nga ëmbëlsimet tokësore dhe i mbësh-tetur në parzmën e nënës i mbuluar me të mira. 4. Edhe për këtë shkak do të rritet shpresa jote në Marinë: pasi që në të ke vërë të gjitha të mirat që ke, që ti ndan ose që ti ruan, aq më pak do të shpresosh në vetvete, e shumë më tepër në të, këtë arkën tënde. Oh, sa shpresë dhe ngushëllim i madh për shpirtin që mund të thotë se arka e Hyjit, në të cilën Hyji i ka vërë të gjitha visaret e veta, është gjithashtu edhe e tij. “Ajo është – thotë një shenjt – arka e Hyjit” .

5. Dhurimi i shpirtit dhe i frymës së Marisë

217. Do të të dhurohet shpirti i Virgjërës së shenjtë që ta lavdërosh Hyjin; fryma e saj do të hyjë në vend të frymës sate, që të gëzohesh në Hyjin, shëlbimin tënd. Duhet vetëm t’u jesh besnik ushtrimeve të kësaj për-shpirtërie. Le të jetë në secilin shpirti i Marisë, që këtu ta lavdëron Hyjin; Maria le të jetë në secilin që këtu të gëzohet në Hyjin (shën Ambrozi). Ah, kur do të vijë kjo kohë e lumtur, thotë një shenjt bashkëkohor, i cili ishte krejtësisht i mahnitur me Marinë, ah, kur do të vijë kjo kohë e lumtur, në të cilën Maria hyjnore do të shpallet zotëruese dhe ministreshë e zemrave, që plotësisht t’i nënshtrojë nën sundimin e Jezusit të saj të vetëm dhe të madh? Kur do ta thithin shpirtrat Marinë, sikurse e thithin trupat ajrin? Atëherë do të ndodhin gjëra të çuditshme, në këto anë poshtë, ku Shpirti i Shenjtë do të gjejë të Fejuarën e vet në një mënyrë përsëri të gjallë dhe do të zbresë me begati shpresa në këta shpirtra dhe do ti përmbush me të mirat e veta, e posaçërisht me dhuratën e urtisë së vet, që të bëj mrekulli të hirit. O vëlla im i dashur, kur do të vijë kjo kohë e lumtur dhe ai shekull i Marisë, kur shumë shpirtra të zgjedhur, të cilët do t’i fitojë Maria prej të Gjithëpushtetshmit, të zhyten vullnetarisht në pafundësitë e brendësisë së saj dhe të bëhen figura e gjallë e saj, ta duan dhe ta lavdërojnë Jezu Krishtin? Kjo kohë do të vijë tek atëherë kur të njihet dhe të prak-tikohet përshpirtëria të cilën e mësoj. Që të vijë Mbre-tëria jote, o Zot, le të vijë Mbretëria e Marisë!

6. Shndërrimi i shpirtit në Marinë dhe përmes saj në Jezusin

218. Nëse Marinë, këtë pemë të jetës, e kultivojmë mirë në shpirtin tonë, ajo do të sjellë fryt në kohën e vet e ky fryt është vetë Jezu Krishti. Vërej se shumë persona të përshpirtshëm e kërkojnë Jezusin, disa në një udhë dhe me një ushtrim; të tjerët tjetrës udhë; e shpeshherë pasi që gjatë tërë natës janë munduar, shumë mund të thonë: Gjithë natën u përpoqëm e nuk zumë asgjë (Lk 5,5). Lirisht mund t’u përgjigjemi: keni punuar shumë e keni arritur pak (krah. Agj 1,6). Jezusi Krishti është ende tejet i dobët në juve. Por kush ecën pa të metë rrugës së Marisë dhe praktikon këtë ushtrim të shkël-qyeshëm të cilin unë e mësoj, ai punon vetëm ditën, vepron në vend të shenjtë dhe vepron pak. Në Marinë s’ka natë sepse në të nuk pati kurrë mëkat, aq më tepër nuk pati as hije të mëkatit. Maria është vend i shenjtë, aq më tepër shenjtërore mbi shenjtëroret, ku formohen dhe derdhen shenjtërit.

219. Kujdes, ju lutem. Unë them se shenjtërit formohen sipas Marisë. Është dallim i madh: të punohet figura me rrahjet e çekanit dhe të daltës, ose të punohet ajo figurë duke e derdhur në formë. Skalitësi dhe skulptori me mund të madh punojnë figurat në formën e parë dhe u duhet shumë kohë; derisa duke punuar në for-mën e dytë mundohen pak dhe u duhet shumë pak kohë. Shën Augustini e quan Virgjërën e shenjtë formë të Hyjit: “Je e denjë të të quaj Formë të Hyjit ” , formë për derdhje, e aftë të bësh dhe të punosh njerëz në formë të Hyjit. Kush është i hedhur (derdhur) në këtë formë hyjnore ai është i formuar dhe i përpunuar shpejt në Jezu Krishtin e Krishti në të. Me shpenzim të vogël dhe në kohë të shkurtër ai bëhet i ngjashëm me Hyjin sepse është i derdhur në të njëjtën formë, në të cilën e ka fituar pamjen njerëzore edhe Biri i Hyjit.

220. Më duket se me të drejtë, ata udhëheqës dhe persona shpirtërorë, të cilët duan të formojnë në vetvete ose tek të tjerët Jezu Krishtin me përshpirtëri të tjera, e jo me këtë, mund t’i krahasoj me skulptorët të cilët duke u mbështetur në aftësinë, shka-thtësinë dhe artin e vet, rrahin shumë herë me çekan ose me daltë në gur të fortë ose në copë druri të pa gdhendur, që të punojnë figurën e Jezu Krishtit. Kjo figurë nganjëherë nuk u del si e natyrshme, qoftë pse nuk e njohin perso-nin e Jezu Krishtit, as nuk mund ta njohin, qoftë pse u shmangen ndonjë rrahjeje të pakujdesshme që ua prish veprën. Përkundrazi, derisa ata që e përqafojnë këtë fshehtësi të hirit që tregova, me të drejtë mund të krahasohen me farkëtarët dhe derdhësit, të cilët, pasi të kenë gjetur formën e bukur-shembull, Marinë, në të cilën Jezusi qe i formuar natyrisht dhe në mënyrë hyjnore, hidhen (derdhen) në Marinë dhe në të humbasin e nga aty da-lin si vulë besnike e Jezu Krishtit.

221. O, krahasimi i bukur dhe i vërtetë! Por kush do ta kuptoj? Dua, vëlla i im i dashur që ti të jesh ai. Por, le të kujtohet se në formën-shembull derdhet vetëm ajo që është e shkrirë dhe e lëngët: do të thotë duhet të grim-cosh dhe të shkrish në vetvete Adamin e vjetër, që të bëhesh i ri në Marinë.

7. Lavdia më e madhe e Hyjit

222. Nëse këtë ushtrim e kryen plotësisht me besnikëri me të do t’i japish më shumë lavdi Jezu Krishtit për një muaj se sa me cilindo ushtrim tjetër, qoftë edhe më i rëndë, për më shumë vite. Ja arsyet për këtë: 1. Duke bërë vepra të mira përmes Marisë, siç mëson ky ush-trim, i lë anësh njetet dhe veprimet tua, nuk e di sa të jenë të mira dhe të njohura, që, kështu të themi, të humbasesh në atë të Virgjërës së shenjtë, po edhe nëse janë të panjohura; dhe në këtë mënyrë bëhesh pjesë-marrës i njeteve të saja të larta. Ato ishin aq të pastra sa që ajo i ka dhënë nderin më të madh Hyjit me më të voglën vepër të saj, p.sh. duke tjerrë, ose me një ngulje të gjilpërës se sa shën Lorenci me martirizimin e tij të tmerrshëm në skarën e tij, deri edhe më shumë se të gjithë shenjtërit me veprat e tyre më të lavdishme. Për këtë arsye Maria gjatë jetës së saj tokësore grumbulloi aq shumë hire dhe merita sa që do të ishte më lehtë të numërohen yjet e qiellit, pikat e ujit në det dhe zalli në breg të detit se sa hiret dhe meritat e saj, e Hyjit i dha lavdinë më të madhe, se sa i kanë dhënë ose do t’i japin ndonjëherë të gjithë engjëjt dhe shenjtërit. O Mari, mrekulli e madhe! Ti nuk mundesh të mos krijosh mre-kulli të hirit në shpirtrat të cilët duan me të vërtetë të humbasin në ty!

223. 2. Pasi që shpirti i cili me besnikëri e bën këtë ushtrim, nuk mbështetet aspak në themelet dhe veprat e veta, por më me kënaqësi mbështetet në atë që Maria i jep, që të afrohet te Jezusi, aq më shumë që me të të bisedojë. Në këtë mënyrë kryen vepër përvujtërie shu-më më mirë se ata shpirtra që veprojnë në mënyrë të vet dhe mbështeten në forcat e veta dhe në to edhe pa dashje gjejnë ëmbëlsim; prej kësaj rrjedh se këta shpir-tra i japin lavdinë më të madhe Hyjit, të cilin përsos-shmërisht e lavdërojnë vetëm të vegjlit dhe të për-vuajturit në zemër.

224. 3. Pasi që Virgjërës së shenjtë, për shkak të dashu-risë së saj të madhe i pëlqen të pranojë dhuratën e veprave tona në duart e saj virgjërore, ajo u jep buku-rinë dhe shkëlqimin e papashëm dhe vet ia paraqet Jezu Krishtit. Është e qartë se atë në këtë mënyrë e lav-dërojmë më shumë se sa ne t’ia paraqesim me duart tona mëkatare.

225. 4. Më në fund, ti kurrë nuk mendon në Marinë, e që Maria në vend tëndin mos të mendojë në Hyjin; as nuk e lavdëron dhe e nderon ti Marinë askurrë e Maria së bashku me ty të mos e lavdërojë dhe të mos e nde-rojë Hyjin. Te Maria gjithçka është në marrëdhënie me Hyjin dhe unë me plot të drejtë do ta quaj: “Marrë-dhënie të Hyjit ” sepse në gjithçka është në relacion me Hyjin; ajo është jehona e Hyjit, e cila i tregon dhe (i bën) jehonë vetëm: Hyj. Nëse ti thua Maria, ajo përgji-gjet: Hyji. Shën Elizabeta e lavdëroi Marinë dhe e quajti të lumtur pse besoi; e Maria, jehona besnike e Hyjit këndoi: Shpirti im e madhëron Zotin (Lk 1,46). Çfarë bëri me atë rast, bën edhe çdo ditë: kur e lavdërojmë, kur e duam, kur e nderojmë dhe e dhurojmë; e lavdërojmë Hyjin, Hyjin e nderojmë, Hyjin e duam, i sjellim dhu-ratë Hyjit përmes Marisë dhe në Marinë.