Shkarko PDFdownload

Shqyrtim mbi përshpirtërinë e vërtetë ndaj së lumes Marisë Virgjër - Kreu i tretë

Spis treści

 

Kreu i tretë

FIGURA BIBLIKE E KËSAJ PËRSHPIRTËRIE: REBEKA DHE JAKOBI

183. Shpirti Shenjt na sjell në Shkrimin Shenjt figurën e mrekullueshme të të gjitha të vërtetave të cilat i kam sjellë në lidhje me Virgjërën e shenjtë dhe fëmijët e saj dhe shërbëtorët, në historinë e Jakobit që e fitoi beki-min prej atit të tij Izakut me orvatjen e shkathët të në-nës së tij. Së pari do ta rrëfej këtë histori e mandej do të shtoj shpjegimin e saj.

1. Paraqitja biblike e Rebekës dhe Jakobit

184. Kur Ezavi ia shiti Jakobit të drejtën e të para-lindurit, Rebeka, nëna e këtyre dy vëllezërve, ia siguroi Jakobit këtë privilegj shumë vite pas kësaj ngjarjeje, sepse e donte Jakobin. Ajo e bëri këtë me dinakëri shenjte përplot me mister (krah. Zan 27). Izaku tashmë ndjehej i moshuar. Duke dëshiruar që para se të vdesë, të bekojë të bijtë e vet, e thirri të birin Ezavin, të cilin e donte shumë dhe i urdhëroi të shkojë në gjueti dhe të gjuajë diçka për të ngrënë e atëherë do ta bekonte. Rebeka shpejt e lajmëroi Jakobin për çfarë është fjala dhe urdhëroi që t’ia sjellë dy keca nga tufa. Kur ai i solli nënës ajo ia përgatiti Izakut ushqimin ashtu siç ai dëshironte më së shumti. Mandej e veshi Jakobin në rrobat e Ezavit që ajo i ruante e duart dhe qafën ia mbështolli me lëkurën e edhit, që babai i verbët të mund ta merrte bile për shkak të qimeve në duar, për të vëllain Ezavin, nëse edhe e ndjen zërin e Jakobit. Me të vërtetë, Izaku u befasua kur e ndjeu zërin i cili iu duk i Jakobit dhe i urdhëroi që të afrohej. E kur ai e preku qimen e edhit me të cilën ishin të mbështjella duart e Jakobit, tha se zëri është me të vërtetë i Jakobit, por duart janë të Ezavit. E kur e kreu ushqimin duke e puthur Jakobin, ndjeu erën e rrobave të tij, e bekoi, i dëshiroi vesën prej qiellit dhe frytin e tokës dhe e vuri për kryetar të të gjithë vëllezërve të tij dhe e përfundoi bekimin me këto fjalë: “I mallkuar qoftë kushdo që të mallkon ty dhe çdo bekim mbi atë që ty të bekon”! Posa Izaku i përfundoi këto fjalë, hyri Ezavi dhe e solli para tij frytin e gjuetisë që të hajë e pastaj ta bekojë. U befasua patriarku i shenjtë me habi të madhe kur mësoi se çfarë ndodhi. Mirëpo, nuk e tërhoqi atë që tashmë e bëri, përkundrazi këtë edhe e vërtetoi, sepse mjaft qartë e shihte vullnetin e Zotit në këtë ngjarje. Kur Ezavi bërtiti, siç e vëren Shkrimi Shenjtë, me zë e fajësoi të vëllain për mashtrim dhe e pyeti të atin se a është në të vetëm një bekim. Ezavi në këtë rrjedhë, siç e vërejnë etërit e shenjtë është figura e atyre njerëzve të cilët me lehtësi dinë të bashkojnë Hyjin dhe botën dhe në të njëjtën kohë të gëzojnë ëmbëlsirat qiellore dhe tokë-sore. Izakun e preku britma e Ezavit dhe më në fund e bekoi, por me bekim tokësor dhe duke e nënshtruar të vëllait të tij. Për këtë Ezavi filloi ta urrej shumë Jakobin dhe mezi priste kur do t’i vdesë babai që të mbys të vëllain. Dhe Jakobi nuk do të mund t’i ikte vdekjes, po të mos e kishte shpëtuar nëna e tij e dashur Rebeka, me shkathtësinë e saj dhe këshillat të cilat ia jepte e ai i pra-nonte.

2. Ezavi figura e të braktisurve

185. Para se të shtjelloj këtë histori kaq të mirë duhet të përmend se Jakobi, sipas të gjithë etërve të shenjtë dhe shtjelluesve të Shkrimit të Shenjtë, është figura e Jezu Krishti dhe e të paracaktuarve e Ezavi, përkundrazi i të gjykuarve. Mjafton që të shikojmë veprat dhe sjelljet e njërit e tje-trit, dhe të krijojmë gjykim për ta. 1. Ezavi, vëllai i madh, ishte me trup i fortë dhe i fuqishëm dhe shumë i aftë në hedhjen e harkut dhe i shkathtë në gjueti. 2. Kurrë nuk ishte në shtëpi, por duke u mbështetur në fuqinë dhe shkathtësinë e vet punonte vetëm jashtë. 3. Nuk kujdesej shumë që t’i pëlqente nënës së tij Rebe-kës, as që mundohej rreth kësaj. 4. Ishte grykës e lak-mues sa që e shiti parësinë për një enë prej qelqi. 5. Ishte si Kaini, plot xhelozi në të vëllain Jakobin dhe e salvonte deri në asgjësim.

186. Ja kështu sillen gjithmonë të braktisurit. 1. Ata mbështeten në fuqinë dhe shkathtësinë e vet në punët e përkohshme. Janë shumë të aftë dhe shumë të shënd-ritur në gjërat tokësore derisa në ato qiellore janë të paditur dhe tejet të dobët: “Në tokësoren heronjë, kurse në qielloret qyqarë. .”

187. 2. Për këtë shumë pak ose aspak rrinë në shtëpitë e tyre, do të thotë në brendësinë e tyre, sepse Hyji me shembullin e tij i ka caktuar secilit këtë banesë të bre-ndshme dhe të vërtetë. Me fjalë të tjera, gjithmonë jeton në vetvete. Të braktisurve nuk u pëlqen aspak vetmia, as përshpirtëria, as hyrja në brendësi, për më tepër i mbajnë për të vegjël, të përshpirtshëm të sëmurë dhe të egër ata të cilët janë të thellë dhe të tërhequr prej botës dhe punojnë më shumë përbrenda se sa jashtë.

188. 3. Të braktisurve nuk u intereson aspak përshpir-tëria ndaj Virgjërës së shenjtë, Nënës së të paracak-tuarve. Vërtet, nuk e urrejnë drejtpërdrejt; nganjëherë shprehen me lëvdata për të, thonë se e duan; aq më tepër nganjëherë bëjnë edhe ndonjë përshpirtëri në nder të saj, por, përndryshe, nuk mund durojnë që di-kush e do ëmbël, sepse nuk kanë ndaj saj butësinë e Ja-kobit. Për këtë arsye gjithnjë kanë çfarë të kundërsh-tojnë për ushtrimet e përshpirtshme që fëmijët e mirë dhe skllevërit e Marisë me besnikëri i bëjnë që të fitojnë dashurinë e saj, sepse ata këtë përshpirtëri nuk e ma-rrin obligim për shëlbimin e tyre. Mbajnë se u është e mjaftueshme që Virgjërën e shenjtë të mos e urrejnë drejtpërdrejt dhe të mos e përbuzin haptazi përshpirtë-rinë ndaj saj. Paramendojnë se kanë fituar mbështetjen e Virgjërës së shenjtë dhe se janë shërbëtorët e saj nëse e thonë ose e murmurisin ndonjë lutje në nder të saj, pa kurrfarë ndjenje ndaj saj dhe pa u munduar rreth për-mirësimit të tyre.

189. 4. Të braktisurit e shesin parësinë e vet, do të thotë ëmbëlsinë qiellore, për një enë prej qelqi – për ëmbëlsi-ra tokësore. Qeshen, pinë, hanë, argëtohen, lozin, vallë-zojnë, etj., e aspak s’kanë kujdes, si dhe Ezavi, që të bëhen të denjë për bekimin e Atit qiellor. Shkurt, në asgjë nuk mendojnë pos në tokë, flasin dhe punojnë gjithmonë për tokë dhe ëmbëlsitë e saj, kjo është e tërë puna e tyre. Pra, për një moment ëmbëlsimi, për tymin e zbrazët të nderit, për një copë toke të verdhë apo të bardhë e shesin hirin e pagëzimit, rrobat e tyre të pafajësisë dhe pjesën e tyre qiellore.

190. Më në fund, të braktisurit gjithmonë i urrejnë dhe i salvojnë haptazi ose fshehtazi të paracktuarit; nuk mund i durojnë, i urrejnë, i gjykojnë dhe i shajnë, i shpotisin dhe i vjedhin, i mashtrojnë, i varfërojnë, i shtyjnë dhe i rrëzojnë në pluhur; deri sa atyre t’u shkojë gjithçka për dore, kanë gjithçka që dëshirojnë, argëtohen mirë, pasurohen dhe jetojnë sipas dëshirës së tyre.

3. Jakobi figura e të kushtuarve

191. 1. Jakobi, vëllai i ri, ishte i dobët, i butë dhe i qetë, rregullisht qëndronte në shtëpi, që të fitoi mirësinë e nënës së tij Rebekës, të cilën me butësi e donte. Nëse dilte jashtë, nuk e bënte këtë për vullnetin e vet, as pse mbështetej në aftësinë e vet, por që të dëgjojë nënën e vet.

192. 2. Nënën e deshi dhe e nderoi: për këtë edhe ishte aq shumë në shtëpi, pranë saj; kurrë nuk ishte më i gëzuar se sa kur e shihte. Ruhej nga gjithë ajo që do të mund t’i shkaktonte dhembje, e bënte gjithçka që men-donte se do t’i pëlqente asaj. Për këtë Rebeka e donte gjithnjë e më shumë.

193. 3. Në gjithçka i nënshtrohej nënës së tij të dashur. I nënshtrohej plotësisht dhe në gjithçka, i gatshëm pa prituar, me dashuri, pa ankesa. Në shenjën më të vogël të saj, Jakobi i vogël kërcente dhe e bënte punën. Pa ny-nykatje besonte gjithçka që ajo i thoshte. Për shem-bull, kur i tha që të kërkonte dy edha dhe t’ia sillte që t’i për-gatite ushqimin atit të tij Izakut, ai nuk iu përgjigj se mjafton një edh që të përgatiste ushqimi për një person, por pa menduar fare bëri gjithçka që i tha ajo.

194. 4. Kishte shpresë të madhe në nënën e vet të dashur. Pasi që nuk mbështetej në shkathtësinë e vet, por vetëm në kujdesin dhe mbrojtjen e saj, kërkonte prej saj ndihmë në çdo nevojë dhe me të këshillohej për çdo dyshim. Për shembull, kur e pyeti se në vend të be-kimit mos ndoshta do të fitojë mallkimin prej atit të tij, dhe kur iu përgjigj se ajo do të marrë mbi vete këtë mallkim, ai menjëherë i besoi dhe shpresoi në të.

195. 5. Më në fund, i imitoi, sipas fuqive të tij virtytet që i shihte në nënën e vet. Shkaku kryesor pse rrinte në shtëpi ishte, si duket, që të imitojë nënën e vet të da-shur e shumë të virtytshme, dhe të ikte nga shoqëria e keqe e cila e prish moralin. Kështu, u bë i denjë të fi-tojë bekimin e dyfishtë të atit të vet të dashur.

4. Sjellja e të kushtuarve ndaj Marisë

196. E këtillë është gjithmonë sjellja e të parazgje-dhurve. 1. Ata janë gjithmonë në shtëpi me nënën e ty-re, do të thotë ata e duan vetminë, bëjnë një jetë të brendshme, orvaten rreth lutjes, dhe gjithë këtë e bëjnë sipas shembullit të Nënës, Virgjërës së shenjtë, dhe në shoqëri me të, shkëlqimi i tërë i së cilës është nga bren-da; gjatë gjithë jetës ajo e deshi vetminë dhe lutjen. Vër-tet, ata nganjëherë tregohen edhe jashtë, në botë, por vetëm për shkak të dëgjesës ndaj vullnetit të Hyjit dhe të Nënës së tyre të dashur dhe të kryejnë detyrat e pro-fesionit të tyre. Sado që të shkëlqejë sipërfaqësisht ajo që ata bëjnë jashtë, prapëseprapë e çmojnë më shumë atë që bëjnë përbrenda, në brendësinë e tyre, në shoqëri të Virgjërës së shenjtë, sepse këtu merren me punë të mëdha të përsosmërisë së tyre edhe pse të gjitha punët e tjera janë si lojë fëmijësh. Derisa nganjëherë vëllezërit dhe motrat e tyre bëjnë vepra të jashtme me zell të madh, me shkathtësi dhe me sukses fitojnë lëvdata dhe miratime nga bota, sido-qoftë këtë ata e dinë, të shndritur me Shpitin e Shenjtë, se shumë më e madhe është lavdia, lumturia dhe ëm-bëlsimi që jetohet thjeshtë, në vetmi me Jezu Krishtin, shembullin e tyre, në nënshtrim të plotë dhe të përso-sur Nënës së tyre, se sa është lavdia, lumturia dhe nde-ri të bëhen mrekulli të natyrës dhe të hirit në botë, si-kur disa të braktisur të Ezavit. “Lavdia dhe pasuria është në shtëpinë e tij.” (Ps 111,3): lavdia për Hyjin, e pasuria për njerëzit gjenden në shtëpinë e Marisë. O Zot Jezus, sa të këndshme janë banesat tua! Trum-caku e gjeti këtu shtëpinë që të vendoset, e dallën-dyshja folenë që këtu t’i vërë të vegjlit e vet. (krah. Ps 84,4) O, i lumtur është ai njeri, që banon në shtëpinë e Marisë, ku ti u vendose i pari! Në këtë shtëpi të para-zgjedhurit fitojnë ndihmën për vete prej teje, dhe këtu ata fillojnë ngritjet dhe shkallët e të gjitha virtyteve në zemrën e vet, që të ngrihen deri në përsosmëri në këtë luginë me lot. “Sa të dashura janë banesat tua” . (Ps 84,2)

197. 2. Të parazgjedhurit e duan mirësisht dhe sinçe-risht e nderojnë Virgjërën e shenjtë si Nënë dhe Zonjë të vetën të mirë. E duan, jo vetëm me gojë, por në të vërtetë, e nderojnë jo vetëm me vepra të jashtme per edhe në thellësi të shpirtit të tyre, sikurse Jakobi ikin nga gjithçka që asaj nuk i pëlqen, kurse e bëjnë me zell të gjithë atë me çfarë mendojnë se mund ta gëzojnë atë. I sjellin dhe i japin dhurata, jo sikurse Jakobi Rebekës dy edha, por atë çfarë paraqitnin ata dy edha, pra trupin dhe shpirtin e vet me gjithçka që u takon, për këto arsye: 1. që t’i pranojë si pronë të saj; 2. që t’i mby-së, do të thotë të bëjë që t’i vdesin mëkatit dhe t’i lirojë nga lëkura e tyre – nga vetëdashja, ashtu që të mund t’i pëlqejnë Jezusit, Birit të saj i cili kërkon për miq dhe shërbëtorë vetëm ata që e mohojnë vetveten; 3. që t’i përgatitë sipas shijes së Atit qiellor, do të thotë në lavdinë e tij më të madhe, të cilën ajo e di më mirë se çdo krijesë; 4. më në fund, që ky trup dhe ky shpirt, me kujdesin dhe orvatjen e saj, të pastruar mirë nga çdo njollë, plotësisht të mohuar, plotësisht të pastruar dhe të përgatitur, të bëhen ushqim i shijshëm, i denjë për gojën dhe bekimin e Atit qiellor. A nuk do t’i bëjë ashtu të parazgjedhurit të pranojnë dhe të bëjnë me kënaqësi kushtimin Jezusit përmes duarve të Marisë, që kështu të dëshmojnë për Jezusin dhe Marinë dashurinë e tyre vepruese dhe heroike? Vërtet, të braktisurit thonë se e duan Jezusin, se e duan dhe e nderojnë Marinë, por jo aq sa për ta të djegin dhe të flijojnë tërë qenien e tyre me shqisat e saj dhe shpir-tin me epshet e tij, siç e bëjnë këtë të parazgjedhu-rit.

198. 3. Të parazgjedhurit janë të nënshtruar dhe të dëgjueshëm Virgjërës së shenjtë si Nënës së vet të mirë, sipas shembullit të Jezu Krishtit i cili prej tridhjetë e tri viteve që i jetoi në tokë, tridhjetë i përdori në lavdi Hyjit, Atit të tij, në nënshtrim të përsosur dhe të plotë Nënës së tij të shenjtë. Ata i nënshtrohen duke ecur sakët sipas këshillave të saj, sikurse dikur Jakobi i vogël (u nënshtrohej) këshi-llave të Rebekës, kur i tha: “Biri im, dëgjoi këshillat e mia”; ose sikurse shërbëtorët në dasmë, në Kanë, që dëgjuan kur Virgjëra e shenjtë i këshilloi: “Çfarëdo që t’u thotë, bëjeni”. Jakobi iu nënshtrua nënës, dhe për këtë e fitoi bekimin si me një mrekulli, që nuk do ta pranonte rrugës së natyrshme. Shërbëtorët në Kanë, duke ndjekur këshillat e Virgjërës së shenjtë, kanë qenë të dhuruar me mrekullinë e parë të Jezusit, kur në dasmë në Kanë e shndërroi ujin në verë. Në të njëjtën mënyrë, të gjithë që do të fitojnë bekimin prej Hyjit qie-llor dhe do të jenë të nderuar me mrekullitë e Hyjit, do t’i pranojnë këto hire vetëm për shkak të dëgjesës së tyre të përsosur ndaj Marisë; derisa të Ezavit, duke mos dëshiruar të jetojnë në dëgjesë ndaj saj, e humbin beki-min e tyre.

199. 4. Të parazgjedhurit kanë shpresë të madhe në mirësinë dhe fuqinë e Virgjërës së shenjtë, nënës së tyre të mirë; kërkojnë pa ndërprerë ndihmën e saj; shikojnë në të si në yllin e tyre, që të arrijnë në limanin e sigurt; ia zbulojnë vuajtjet dhe nevojat e tyre haptazi; i drej-tohen mëshirës dhe butësisë së saj të pakufishme që me bekimin e saj të fitojnë faljen e mëkateve ose të gëzojnë ëmbëlsinë e saj amtare në të gjitha vuajtjet dhe brengat e tyre. Aq më tepër, hidhen dhe fshihen në prehrin e saj Virgjëror dhe në të humbin në mënyrë të mrekullue-shme, që aty të ndizen me dashuri të pastër, që aty të pastrohen nga të gjitha njollat edhe më të voglat dhe të gjejnë plotësisht Jezusin, i cili aty banon si në fronin e vet më të lavdishëm. O, sa lumturi! “Mos mendo ” – thotë abati Guerric – “se lumturia më e madhe është të qëndrosh në prehrin e Abrahamit se sa në prehrin e Marisë, sepse aty vetë Zoti i bëri fronin vetes.” Të braktisurit, përkundrazi, e vënë krejt shpresën në vetvete, me djalin e humbur ushqehen me ushqimin e derrave; si bretkosat ushqehen vetë me tokë dhe si njerëz të kësaj bote, i duan vetëm gjërat e pashme dhe të jashtme, për këtë as nuk e dinë se sa i ëmbël është prehri amtarë i Marisë, as nuk ndjejnë kënaqësinë e të parazgjedhurve, që mbështeten në Virgjërën e shenjtë si në nënën e vet të mirë dhe duke shpresuar në të. Ata, mjerisht, e duan urinë e tyre për gjëra të jashtme, siç thotë shën Gregori , sepse nuk duan të shijojnë ëmbël-sinë që është e përgatitur në ata vet dhe në Jezusin dhe Marinë.

200. 5. Më në fund, të parazgjedhurit shkojnë rrugës së Virgjërës së shenjtë, nënës së tyre të mirë, do të thotë ata e imitojnë. Mu për këtë janë vërtet të lumtur në përshpirtërinë e tyre dhe kanë shenjë të pamashtrue-shme të të parazgjedhurve të tyre siç i bind për këtë kjo Nënë e dashur dhe e shenjtë: Të lumë ata që i ruajnë rrugët e mia do të thotë, të lumë ata që me ndihmën e hirit të Hyjit ushtrohen në hiret e mia dhe ecin gjurmëve të jetës sime. Janë të lumtur gjatë jetës së tyre për shkak të hireve të shumta dhe ëmbëlsimeve që u dhuroja nga pasuria ime, e edhe më shumë se atyre të cilët nuk ecin pas meje aq besnikërisht. Janë të lumtur në vdekjen e tyre, që u është e lehtë dhe e qetë dhe ku edhe unë jam e pranishme rregullisht, që vetë t’i shpje-rë në lumturinë e përjetshme. Janë të lumtur, më në fund, në amshimin e tyre sepse kurrë s’ka humbur asnjë prej shërbëtorëve të mi besnikë të cilët imituan virtytet e mia në jetën e tyre. Të braktisurit, përkundrazi, janë të mjerë në jetën e tyre, në momentin e vdekjes dhe në amshim, sepse aspak nuk shikojnë në Marinë, në virtytet e saj, por u mjafton nëse ndonjëherë regjistrohen ne shoqëritë e saj, nëse e bëjnë ndonjë lutje për nder të saj, ose nëse e bëjnë ndonjë ushtrim tjetër sipërfaqësor të përshpirt-shëm. O Virgjër e shenjtë, nëna ime e mirë, sa janë të lumtur, prapë them me entuziazmin më të madh të zemrës, sa janë të lumtur ata që nuk lejojnë të mashtrohen nga përshpirtëria e rrejshme ndaj teje, por me besnikëri ecin gjurmëve të tua, dëgjojnë këshillat e tua dhe u nënsh-trohen urdhrave të tu. Sa të mjerë dhe të mallkuar janë ata të cilët, duke e keqpërdorur përshpirtërinë ndaj te-je, nuk i mbajnë urdhërimet e Birit tënd: Të mallkuar ata që nuk ecin urdhërimeve të tua (Ps 119,21).

5. Kujdesi amnor i Marisë ndaj skllevërve besnikë të dashurisë

201. Tani, ja, sjell shërbimet e dashura që Virgjëra e shenjtë, nënë më e mirë ndër të gjitha nënat, u bënë shërbëtorëve besnikë të saj, të cilët i janë dorëzuar asaj në mënyrë të përmendur dhe sipas shembullit të Jako-bit.

5.1. Ajo i do

Ajo i do. Unë i dua ata që më duan mua (Iz 8,17): 1. sepse është nëna e tyre e vërtetë, e nëna gjithmonë e do të birin e saj, frytin e barkut të saj; 2. i do, pastaj prej fa-lënderimit sepse edhe ata atë e duan sinqerisht si nënën e tyre të mirë; 3. i do sepse i do edhe Hyji si të parazgjedhurit: Jakobin e desha e Ezavin nuk e desha (Rom 9,13); 4. i do, më në fund, sepse i janë kushtuar dhe se-pse janë pjesë e saj dhe trashëgimi i saj: Bano në Jakobin dhe hyn në trashëgimin e Izraelit! (Sir 24,8).

202. I do me butësi edhe më me butësi se të gjitha nënat së bashku. Po të ishte e mundur që gjithë dashurinë e të gjitha nënave të botë ndaj fëmijëve të tyre ta vëmë në zemrën e një nëne ndaj fëmijës të saj të vetëm, vërtet kjo nënë do të donte shumë këtë fëmijë. Megjithatë, është më se e vërtetë se Maria edhe më me butësi i do fëmijët e saj se sa kjo nënë që do ta donte të birin e saj. Ajo i do fëmijët e saj jo vetëm me ndjenja, por në vepër. Dashuria e saj ndaj tyre është vepruese si e Rebekës ndaj Jakobit, edhe më shumë. Kjo nënë e mirë, figura e së cilës është Rebeka, ja çfarë bënë që bijve të saj t'u sigurojë bekimin e Atit qiellor:

203. 1. Ajo, si Rebeka, kërkon momentin e volitshëm për t'u bërë mirë, t'i bëjë të mëdhenj dhe të pasur. Pasi që ajo në Hyjin i sheh të gjitha të mirat dhe të këqijat, bekimet dhe mallkimet e Hyjit, për këtë më parë i përgatit të gjitha gjërat ashtu që shërbëtorët e saj t’i lirojë nga çdo lloj e keqe, dhe t’i dhurojë me çdo lloj të mirë. Për këtë, nëse dikush duhet të fitojë ndonjë të mirë prej Hyjit, duke kryer me besnikëri detyrën që i është besuar, me siguri Maria do t’i mundësojë këtë të mirë ndonjërit prej bijve dhe shërbëtorëve të saj besnikë dhe do t’u mundësojë hirin që të përgjigjen me besnikëri. “Ajo kujdeset për punët tona ” – thotë një shenjt.

204. 2. Maria i këshillon bukur, si Rebeka Jakobin: Biri im, dëgjoi këshillat e mia (Zan 27,8). Krahas këshillave të tjera, ajo i frymëzon të sjellin trupin dhe shpirtin e tyre dhe t’ia kushtojnë që ajo prej tyre të përgatitë ushqimin e këndshëm për Hyjin dhe të bëjnë krejt çfarë mësonte Jezusi me fjalë dhe me shembuj. Nëse ajo vetë nuk i jep këto këshilla, ajo e bën këtë përmes engjëjve të cilët e konsiderojnë si nder të vet më të madh ta dëgjojnë kur u jep urdhrin që të zbresin në tokë dhe t’u ndihmojnë shërbëtorëve të saj besnikë.

205. 3. Kur të dashurit e saj t'i sjellin dhe t'i kushtojnë trupin dhe shpirtin e tyre me të gjitha të mirat trupore dhe shpirtërore, pa kurrfarë përjashtimi, çfarë bën atëherë kjo Nënë e mirë? Po atë që dikur bëri Rebeka me dy edha, të cilët ia solli Jakobi: 3.1. Ajo i mbyt, do të thotë ua merr jetën e Adamit të vjetër: 3.2. Mandej i shqyen dhe ua rjep lëkurën, do të thotë natyrën e tyre, prirjet natyrore, vetëdashjen e tyre, vullnetin personal dhe çdo mbështetje të tyre në krijesa; 3.3. Pastaj i pastron prej njollave të tyre, njollave dhe mëkateve; 3.4. Më në fund i përgatit sipas shijes së Hyjit, do të thotë në lavdinë e tij më të madhe. Pasi vetëm ajo në mënyrë të përsosur e njeh këtë shije të Hyjit, këtë lavdi më të madhe të Hyjit, për këtë vetëm ajo mundet pa gabime të përshtatë dhe të përgatitë trupin dhe shpirtin tonë sipas kësaj shije jashtëzakonisht të përsosur - në këtë lavdi misterioze të pamasë.

206. 4. Kjo nënë e mirë, kur e pranoi dhuratën e për-sosur, me ç’rast ia dhuruam vetveten, meritat dhe kompensimet tona në kushtim, për çka tashmë kam folur, zhvesh prej nesh petkun e vjetër dhe na vesh për mrekulli dhe na bën të denjë që të paraqitemi para Atit tonë qiellor. 4.1. Së pari na vesh pra, me rroba të pastra, të reja, të çmueshme dhe të parfumosura të vëllait më të madh Ezavit, që shënojnë meritat e Jezu Krishtit, Birit të saj, të cilat ajo i mban te vetja, do të thotë në kompetencë të saj dhe me to disponon si arkëtare e për-gjithshme dhe e përhershme dhe ndarësja e meritave dhe virtyteve të Birit të saj Jezusit. Vërtet ajo i jep dhe i ndan kujt dëshiron, kur dhe sa dëshiron, siç e kemi parë këtë më parë. Mandej mbulon qafën dhe duart e shërbëtorëve të vet me lëkurën e edhave të mbytur dhe të rjepur; do të thotë, ajo i zbukuron me meritat dhe vlerat e veprave të tyre personale. Vërtet ajo mbyt dhe i bënë të vdesin gjithçka që në ta është e papaster dhe e paperlyer, por nuk zhduk dhe nuk prek aspak atë të mirë, të cilën e ka bërë hiri në ta; aq më shumë ajo e ruan dhe e rrit këtë të mirë, që të jetë si stoli dhe forcë për qafë dhe për duar; kjo do të thotë ajo u jep forcën që të mund të mbartin barrën e Hyjit e cila mbahet në qafë, dhe të bëjnë vepra të mëdha për lavdinë e Hyjit dhe në shëlbim të vëlle-zërve të tyre të mjerë. 4.3. Më në fund, kësaj vepre të tyre dhe stolive ajo u jep erën e re të këndshme, hirin e ri duke u dhënë rrobat e saja, meritat dhe virtytet e ty-re, të lëna në testament, siç thotë një rregulltare e shenjt , e cila vdiq në zërin e shenjtërisë e këtë e kuptoi në bazë të vegimit. Për këtë të gjithë shtëpiakët e Ma-risë, shërbëtorët besnikë të saj janë të veshur me dy palë rroba: në rrobat e Birit të saj dhe në të sajat – të gjithë bijtë e saj kanë nga dy palë petka (Fu 31,21). Për këtë nuk duhet t’u frikëohen të ftohtit nga ana e Jezu Krish-ti, nëse Ai është i bardhë si bora, de-risa këtë acar nuk do të mund të durojnë të braktisurit, sepse janë pa pet-ka, do të thotë janë pa privuar nga meritat e Krishtit dhe të Virgjërës së shenjtë.

207. 5. Më në fund, me meritat e veta ajo e ndërmjet-tëson bekimin e Atit qiellor për shërbëtorët e vet, edhe pse sipas natyrës s’kanë të drejtë në të, pasi që janë vëllezër më të vegjël dhe janë bij të adoptuar. Në këto rroba të reja, të paçmueshme, të bukura dhe të parfu-mosura ata pa frikë i ofrohen shtratit ku pushon Ati qiellor dhe i sjellin trupat dhe shpirtrat e tyre të për-gatitur dhe të rregulluar mirë. E ati i tyre i ndjen dhe e njeh zërin e tyre, zërin e mëka-tarëve të mjerë; i prek duart e mbështjella me lëkurë; ndjen erën e petkave të tyre; merr me gëzim çfarë i ka përgatitur Maria, nëna e tyre, dhe duke njohur në ta meritat dhe erën e të Birit të saj dhe Nënës së tij të shenjt u jep tri të mira: 5.1. U jep bekimin e vet të tre-fishtë: bekimin e vesës qiellore (Zan 27,28), do të thotë hirin hyjnor, që është fara e lavdisë së amshuar – ai i cili na bekoi me çdo bekim qiellor në Krishtin - (Ef 1,3) dhe bekim të tokës së pëlleshme, do të thotë ky Atë i mirë jep bukën e përditshme dhe të mira të mjaftueshme të kësaj bote; 5.2. I bën zotërues të vëllezërve të tjerë, do të thotë të të braktisurve. Kjo parësi e tyre vërtet nuk shihet gjith-monë në këtë botë, që kalon shpejt, e shpesh në të janë zotërues të braktisurit sipas fjalëve të Shkrimit të She-njtë: Të patenzonët do të lavdërohen; ashpër do të flasin. E pashë bëkeqin e tërbuar ku rritej si libani. (Ps 93,3;36/35). Mirëpo, gjithsesi, parësia e shërbëtorëve të Marisë është realitet dhe do të tregohet qartë në botën tjetër në tërë amshimin, kur të drejtët, sipas fjalëve të Shpirtit të Shenjtë, do të gjykojnë popujt dhe do t’i sundojnë (Mur 3,8); 5.3. Më në fund, Madhë-risë së Hyjit nuk i mjafton që bekon shërbëtorët e Ma-risë dhe të mirat e tyre, por bekon edhe të gjithë ata të cilët do t’i bekojnë ata, e i mallkon ata të cilët do t’i mallkojnë ata dhe do t’i sa-lvojnë.

5.2. Ajo i mban shpirtërisht dhe fizikisht

208. Shërbimin tjetër të dashur u bën Maria shërbë-torëve të vet besnikë, që është: i mban në trup dhe në shpirt. U jep dy pjesë, siç kemi parë, sjell para tyre ush-qimin më të mirin nga tryeza e Hyjit, i ushqen me bukën e jetës përgatitur nga ai vetë; fëmijëzit e mi të dashur – u thotë në emër të Urtisë ngihuni me frytet e mia (Sir 24,29), do të thotë me Jezusin, i cili është fryt lindur për ju. Ejani, hani prej bukës sime dhe pini verën të cilën e kam përzier (Fu 9,5). Hani miq, pini dhe dehuni, të dashurit e mi! (KK 5,1). Do të thotë, ejani dhe hani bu-kën time, e ajo është Jezu Krishti, pini verën e dashu-risë së tij, zbutuar me qumështin e butësisë amtare. E pasi që është arkëtarja dhe ndarësja e dhuratave dhe e hireve të tejetlartit u cakton pjesën më të mirën për t’i ushqyer dhe për t’i mbajtur fëmijët dhe shërbëtorët e vet. Për këtë ata janë të gjallëruar me Bukën e jetës, kanë shuar etjen me verën, që lind virgjërat, për këtë ajo i mban në kraharorin e vet. Për këtë e kanë aq lehtë të bartin barrën e Jezusit, sa që gati as nuk e ndjejnë peshën, pranë vajit të përshpirtërisë me të cilin ajo e zbut (Is 10,27).

5.3. I udhëheq dhe i udhëzon

209. Mirësia e tretë të cilën Virgjëra e shenjtë u jep shërbëtorëve të vet besnikë është kjo: ajo i udhëheq dhe i udhëzon sipas dëshirës së Birit të saj. Rebeka e udhë-hoqi Jakobin e vet të vogël dhe nganjëherë i jepte këshilla të mira, qoftë për të fituar bekimin prej atit të tij, qoftë për ta ruajtur nga urrejtja dhe salvimi i vëllait, Ezavit. Edhe Maria, ky yll i detit, po ashtu i udhëheq të gjithë shërbëtorët e saj besnikë në limanin e sigurt. Ajo u tregon rrugët e jetës së pasosur; i largon nga hapat e rrezikshëm; i merr për dore shtigjeve të drejtësisë; i mbështet kur janë duke u rrëzuar; i ngrit kur rrëzohen; i qorton si nënë e dashur kur të gabojnë diçka; ndërsa me butësi nganjëherë edhe i dënon. Po, a mund të bredhë nga rruga e amshuar fëmija i Marisë, i nën-shtruar asaj si nënës së vet të dashur ushqyeses dhe udhëheqëses së shndritur! Duke shkuar pas saj – thotë shën Bernardi – nuk do të dalësh nga rruga. Mos u fri-kësoni se shpirti i keq do të mashtrojë fëmijën e Marisë, e ai të bjerë në herezi të qartë. Ku udhëheq Ma-ria, aty nuk do të gjesh as shpirtin e keq me mashtri-met, as heretikët me kurthet e tyre. Nëse ajo të mban nuk do të rrëzohesh.

5.4. I mbron dhe i ruan

210. Dashuria e katërt, të cilën Virgjëra e shenjtë e tregon ndaj fëmijëve dhe shërbëtorëve të vet besnikë shprehet në atë se i ruan dhe i mbron nga armiqtë e tyre. Rebeka me kujdesin dhe gjallërinë e saj e shpëtoi Jakobin prej të gjitha rreziqeve ku u gjet, e posaçërisht prej vdekjes, të cilën do t’ia sillte me siguri i vëllai Ezavi, sepse e urrente dhe i kishte zili si Kaini të vëllait të tij, Abelit. Kështu Maria, Nëna e mirë e të parazgje-dhurve, i fsheh nën krahët e mbrojtjes së saj, sikurse klloçka zogjtë e vet; flet me ta, përulet deri tek ata; i vjen keq për shkak të dobësive të tyre; i rrethon që t’i mbrojë nga shqiponja dhe i përcjell. Kur njeriun e rre-thojnë me mijëra ushtarë të armatosur mirë, a thua ai do të frikësohet nga armiqtë e tij? E edhe më pak duhet të frikësohet shërbëtori besnik i Marisë i rrethuar me mbrojtjen e saj dhe fuqinë sundimtare. Kjo nënë e mirë dhe sunduesja e fortë qiellore më parë do të dërgonte ushtritë e engjëjve në ndihmë shërbëtorit të vet, se sa do të mund të thuhej ndonjëherë se shër-bëtorin e saj besnik, i cili i është besuar asaj, ta sundojë e keqja, numri dhe fuqia e armiqve të tij.

5. 5. Ndërmjetëson për ta

211. Më në fund, mirësia e pestë dhe më e madhja, që Nëna e dashur u siguron nderuesve të saj besnikë: ajo ndërmjetëson për ta te Biri i saj, e zbut me lutjet e saj, i lidh me te me lidhjen më të ngushtë dhe në këtë njësi i ruan. Rebeka e paraqiti Jakobin te shtrati i atit të tij, e plaku i mirë e preku, e përqafoi, sidomos e puthi me gëzim, sepse qe i kënaqur dhe i ngopur me ushqimin e përgatitur mirë, që solli para tij, mandej duke ndjerë kënaqësi të madhe për erën e mirë të rrobave të tij, klithi: Ja era e birit tim si era e livadhit të plotë të cilin Hyji e bekoi! (Zan 27,27). Kjo fushë e plotë, era së cilës aq shumë i ka pëlqyer zemrës së atit, shënjon erën e virtyteve dhe të meritave të Marisë. Ajo është livadhi përplot me hire, ku Hyji Atë mbolli farën e grurit të të zgjedhurve - Birit të ve-tëm të tij. O, se si çdo fëmijë i Marisë, kur i vjen era një-soj si asaj, e pranon mirë Jezu Krishti, Ati i shekullit të ardhshëm! O, sa shpejt dhe në mënyrë të përsosur ai lidhet me Jezusin! Për këtë më gjerësisht kam folur pak më parë.

212. Pos kësaj, kur Maria i mbuloi me hire të bijtë dhe shërbëtorët e saj besnikë, kur ua siguroi bekimin prej Atit qiellor dhe njësimin me Jezu Krishtin, atëherë i mban ata në Jezusin e Jezusin në ta; i mbron dhe pan-dërprerë vigjilon mbi ta, që të mos e humbasin hi-rin e Hyjit dhe të mos binë në kurthet e armiqve të tyre: Ajo i ruan shenjtërit në plotësinë e tyre dhe u jep besnikëri deri në fund, siç kemi parë. Ja, ky është shtje-llimi i kësaj figure të vjetër dhe të madhe e të parazgjedhurve dhe e të braktisurve, e cila është aq e pa njohur dhe aq përplot mistere fsheh në vetvete.